Κύριε διευθυντά
Εχω ζήσει εκατό σχεδόν χρόνια με την εντύπωση πως α) αποτελώ μέρος του κυρίαρχου λαού, δηλαδή το ποιος θα με κυβερνήσει το διαλέγω εγώ με την ψήφο μου και ουδείς άλλος και β) ότι απέναντι στον Νόμο είμαστε όλοι αθώοι, και μόνον μετά από κανονική δίκη μπορεί, ίσως να αποδειχθούμε ένοχοι. Το δε βάρος της καταγγελίας και της αποδείξεως της ενοχής μου το έχει ο κατήγορος. Με αυτά κοιμόμουν, με αυτά ξύπναγα κατά τα 98 χρόνια της ειρήνης, των πολέμων, και της τριπλής Κατοχής. Αλλά οι πρόσφατες δηλώσεις της Ευρωπαίας εισαγγελέως με έχουν τρομοκρατήσει.
Για να επικεντρωθώ σε ένα σημείο μόνον, λόγω χώρου: «ο ΟΠΕΚΕΠΕ», είπε, «είναι ακρωνύμιο για διαφθορά, νεποτισμό και πελατειακές σχέσεις». Πώς το ξέρει; Εχουν τελειώσει όλες οι ανακρίσεις και όλες οι σχετικές δίκες; Γιατί εάν όχι, τότε για την κυρία εισαγγελέα ο ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελείται από άτομα, τα οποία μέχρις ολοκληρωθεί η εναντίον τους δίκη, είναι ΑΘΩΑ, και επιβάλλεται να τους φέρεται η Πολιτεία και ο Τύπος και ο καθένας μας, ως προς αθώους. (Μπορείτε αυτές τις ημέρες να δείτε στο Ertflix σχετικά το «The Winslow boy», ύμνο προς τη βρετανική δικαιοσύνη.) ΑΘΩΟΙ είμαστε όλοι οι Ελληνες πολίτες, και το βάρος της αποδείξεως το έχει η κατηγορούσα αρχή.
Και τι σχέση έχει ο «νεποτισμός και οι πελατειακές» με τα καθήκοντα της Ευρωπαίας εισαγγελέως; Δεν αρκεί να κρίνεται αυστηρά ο καθένας από τη δουλειά του, και μόνον;
Τρόπος να αποδείξει ο άνθρωπος την αθωότητά του δεν υπάρχει. Δοκιμάστηκε τον Μεσαίωνα η πυρά – σε έριχναν στη φωτιά και αν καιγόσουν ήσουν μάγισσα, αν δεν καιγόσουν δεν ήσουν! Εδωσε ο Θεός και καταργήθηκε. Φοβούμαι μήπως βρήκαμε τώρα μια νέα έκδοση της πυράς – σου ρίχνουν μια κατηγορία, κυκλοφορεί καλά καλά στον Τύπο και σε μουντζουρώνει, γίνεται κάποτε η δίκη, και αυτό ήταν. Είτε αθωωθείς είτε όχι, έχεις καεί. Κι εδώ νιώθω ότι παραβιάζεται το αναφαίρετο δικαίωμά μου να διαλέγω τους πολιτικούς που θα με αντιπροσωπεύσουν. Μου το υφαρπάζει η παραπάνω τακτική. Η ψήφος μου ακυρώνεται. Η επέμβαση στην εκλογική διαδικασία είναι εξόφθαλμη.
Μετά τιμής
