Κύριε διευθυντά
Πολύ φοβάμαι ότι ο μόνος λόγος ύπαρξης του ∆ιεθνούς ∆ικαίου (∆.∆.) είναι η διατήρηση εδρών καθηγητών ∆.∆. σε διάφορα πανεπιστήμια, η απόκτηση πτυχίων και μεταπτυχιακών τίτλων από φοιτητές, η απασχόληση πτυχιούχων ∆.∆. σε διάφορες υπηρεσίες και οργανισμούς ή/και η ενασχόλησή τους με αναλύσεις για το ∆.∆. στα ΜΜΕ και στα κοινωνικά μέσα. Στην ουσία όμως, παγκοσμίως, ισχύει ο νόμος της ζούγκλας και η δύναμη του ισχυροτέρου και το ∆.∆. έχει γίνει παραμύθι, σαν αυτά της Χαλιμάς ή του Αντερσεν και οι ασχολούμενοι με αυτό μεγάλοι παραμυθάδες.
Το ∆.∆. υποτάσσεται στις επιθυμίες, ορέξεις και δράσεις του κάθε «μάγκα», που το γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του, όπως γράφει και τους οργανισμούς και αδύναμους ηγέτες, που το επικαλούνται. Αμέτρητα τα παραδείγματα καταπάτησής του, χωρίς άμεσες συνέπειες και τιμωρία αυτών που το καταπατούν, λόγω απουσίας μηχανισμών άμεσης εκτέλεσης και εφαρμογής των αποφάσεων διεθνών οργανισμών. Τρανό παράδειγμα η Κύπρος.
Ισως το ∆.∆. να λειτουργεί για τα «μικρά» θέματα (εμπόριο, τηλεπικοινωνίες, πτήσεις, ναυτιλία κ.ά.), αλλά λυγίζει ή σπάει όταν έρχεται αντιμέτωπο με τη γεωπολιτική ισχύ και την επιβίωση των αδύναμων κρατών. Αυτά, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το επικαλούνται και να ελπίζουν στο θαύμα. Ας πάψουμε λοιπόν να το επικαλούμαστε, αφού ουσιαστικά δεν ισχύει και ας προσγειωθούμε στη δεινή πραγματικότητα, ενθυμούμενοι, ακόμα μία φορά, τον μεγάλο Θουκυδίδη: «Ο ισχυρός προχωρεί, όσο του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί, όσο του επιβάλλει η αδυναμία του».
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
