Κύριε διευθυντά
«Δεν θα τον κάνω δασκαλάκο το γιο μου», έλεγε επαιρόμενη μια μάνα, σε κάποιο χωριό της Γορτυνίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. «Θα τον κάνω γιατρό». Το παιδί δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να γίνει γιατρός.
Ο Δάσκαλος, και της πόλης και της υπαίθρου, έχτισε γερά τα θεμέλια της παιδείας στην πατρίδα μας. Οι πολιτικές εξουσίες όμως ποτέ δεν του αναγνώρισαν το έργο του, προς ηθική ικανοποίηση και ουδέποτε τον αντάμειψαν αντάξια.
Η κοινωνία υποτίμησε τον δάσκαλο.
Φτάσαμε στην τραγική σημερινή εποχή. Είναι πλέον αργά για να γίνει ανάσχεση των πραγμάτων στον κόσμο των νέων ανθρώπων.
Επειδή όμως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ας επιχειρήσουμε τώρα όλοι, χωρίς καθυστέρηση, μια ύστατη προσπάθεια, μήπως ανακοπεί η πτώση στην άβυσσο. Μήπως!
