Κύριε διευθυντά
Η εξαγγελθείσα προσεχής απαγόρευση της χρήσης του ∆ιαδικτύου από νέους κάτω των 15 ετών, είναι απόλυτα σωστό μέτρο και θα ήταν ευχής έργον να επεκταθεί με αποτελεσματικό τρόπο και σε άλλες χρήσεις όπως είναι το κάπνισμα, το αλκοόλ, η χρήση ουσιών κ.λπ.
Προ 5ετίας είχα επισκεφθεί τις ΗΠΑ και στο Μανχάταν ψάχναμε να βρούμε μία μπίρα, και δεν επωλείτο πουθενά. Στη χώρα μας και τα περίπτερα ακόμη πωλούν αλκοόλ σε εφήβους. Η παραβατικότητα και η εξάρτηση από ουσίες στους νέους μας είναι μεγαλύτερη από ό,τι νομίζουμε. Ολα τα πράγματα στη ζωή είναι απλά, η δυσκολία έγκειται στο να μπορούμε να τα δούμε έτσι.
Ομως και η ιατρική δεν αφίσταται της κοινής λογικής. Τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 7 ετών περίπου πορεύονται στον άξονα ασφάλεια-ανασφάλεια. Αρα τότε χρειάζονται φροντίδα, αγάπη και ενθάρρυνση. Μετά την ηλικία των 7 ετών και μέχρι τα 15 ανοίγουν σιγά σιγά τα φτερά τους και πορεύονται προτάσσοντας την περιέργεια και τη μίμηση, ενώ η κρίση και η λογική τους έπονται, διότι δεν έχουν αρκούντως αναπτυχθεί ακόμη. ∆εν είναι χαζά τα παιδιά να θέλουν το κακό τους, αλλά δεν είναι σε θέση να το καταλάβουν. Συνεπώς στην ηλικία αυτή μόνο η απαγόρευση μπορεί να τα προστατεύσει και να τα σώσει, και αυτή η πικρή αλήθεια δυστυχώς δεν αρέσει σε πολλούς.
Το παιδί μοιάζει σαν να είμαστε ταξιδιώτες σε μία άγνωστη πόλη. Θέλουμε όλα να τα δούμε και να τα δοκιμάσουμε. Αν ένας αστυνομικός μας απαγορεύσει να πάμε σε ένα δρόμο λόγω επικινδυνότητας, θα το εισπράξουμε ως στέρηση ελευθερίας ή ως προστασία και δη με ανακούφιση; Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Συνεπώς στο ∆ημοτικό και στο Γυμνάσιο τα όρια συμπεριφοράς των μαθητών πρέπει να είναι σαφή, διακριτά και αυστηρά. Οι παλιοί ψυχίατροι έλεγαν ότι όταν ένα παιδί έχει προβλήματα, τότε κάνουμε θεραπεία στη μάνα του! Η ευθύνη συνεπώς ανήκει στην οικογένεια και στο σχολείο.
Στη σημερινή κοινωνία μας η παραβατικότητα και η παθολογική συμπεριφορά μικρών και μεγάλων έχουν χτυπήσει κόκκινο, με κύρια αιτία τη διάλυση της οικογένειας σε σημαντικό ποσοστό, αλλά και την ανεξήγητη, αδικαιολόγητη και ανεύθυνη χαλαρότητα του σχολείου και της πολιτείας. Θα ήταν ωφέλιμο να καλούνται συχνότερα στα διάφορα πάνελ και καταξιωμένοι όμως ειδικοί, όπως παιδίατροι, ψυχολόγοι, ψυχίατροι κ.λπ., για να «ακτινογραφούν» τα κοινωνικά δρώμενα.
*Οφθαλμίατρος, Λάρισα
