Κύριε διευθυντά
Η Χαλκίδα είναι σήμερα προάστιο της Αθήνας. ∆ρόμος φαρδύς και άνετος, περνάς τη νέα γέφυρα χαλαρά και απολαμβάνεις τη θέα. Ωστόσο η κούραση δεν λείπει, έστω για 80 χλμ. Στη γέφυρα του Ευρίπου συνάντησα ένα φίλο που μου είπε ότι κατεβαίνει συχνά στην Αθήνα με το ηλεκτρικό τρένο κι έτσι γλιτώνει τα καύσιμα αλλά… αλλά τι; Το τρένο αν και ηλεκτρικό δεν διαφέρει σε τίποτα ως διάρκεια ταξιδιού από τον ιστορικό μουτζούρη του 1960(!) μου είπε. ∆ηλαδή; Μία ώρα και 30 λεπτά. Για 80 χλμ.; απόρησα. Αν ήμασταν στην Ιταλία π.χ. που ελέγχει την Hellenic Train, η ίδια διαδρομή με ηλεκτρικό τρένο μαζί με τις στάσεις θα γινόταν στον μισό χρόνο, συμπλήρωσε. Εν Ελλάδι αντίθετα, όπως έμαθα αρμοδίως, συνέχεια βραδυπορίες λόγω πλημμελούς ή ανύπαρκτης συντήρησης. Εδώ δεν το θέλουν ευρωπαϊκό το τρένο γιατί θα ήταν ανταγωνιστικό στο αυτοκίνητο και θα έχαναν έσοδα από τα υπερφορολογημένα καύσιμα. Για τον ίδιο ιδιοτελή λόγο εξάλλου έκλεισαν πολλές γραμμές, ακόμη και τον ιστορικό Οδοντωτό Καλαβρύτων ή την προστατευόμενη υποτίθεται από το ΥΠΠΟ, βάσει ΦΕΚ του 2005, ιστορική γραμμή Πλαταμώνα με απίστευτα πολύ κόσμο χειμώνα-καλοκαίρι όταν λειτουργούσε. Δεν έχουν ιερό και όσιο. Επίτηδες η έλλειψη συντήρησης στο σιδηροδρομικό δίκτυο λοιπόν και η εν γένει αδιαφορία τους για το μέσο, για να εισπράττουν τα κρατικά ταμεία από την αυξημένη έτσι κίνηση στο οδικό δίκτυο σε βάρος της τσέπης μας. Ε όχι κύριοι, αυτούς ειδικά δεν τους ξαναψηφίζεις. Ποτέ!
