Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας το «Στ’ αλήθεια, έχουμε πάει στο φεγγάρι;» του κ. Ηλία Μαγκλίνη, στο φύλλο της 10/4/2026, έμαθα για τον Μπιλ Κέισινγκ και τη θεωρία του ότι ποτέ δεν πήγαμε στο φεγγάρι, αλλά όλα ήταν ένα κινηματογραφικό τέχνασμα.
Την ίδια γνώμη είχε και η μακαρίτισσα γιαγιά μου, από την πλευρά της μητέρας μου, Ολγα. Καθισμένοι μπροστά από την τηλεόραση, στο πατρικό μου σπίτι στις 20 Ιουλίου 1969, με αγωνία και θαυμασμό παρακολουθούμε την προσσελήνωση στη Θάλασσα της Ηρεμίας της σεληνακάτου Εagle, την έξοδο από αυτήν των αστροναυτών Αρμστρονγκ και Ολντριν και τα πρώτα βήματά τους στο έδαφος της Σελήνης.
– Γιαγιά, βλέπεις; Οι άνθρωποι περπατάνε στο φεγγάρι.
– Χριστός και Παναγία. Τι λες, παιδάκι μου; Μη βλαστημάς. Θα μας κάψει o Θεός.
Η καλή και αγαθή γιαγιά μου αργότερα πέταξε προς τα ουράνια χωρίς να έχει πιστέψει ποτέ ότι έχουμε πάει στο φεγγάρι. Το ίδιο και ο Κέισινγκ. Η γιαγιά Ολγα όμως δεν έγραψε βιβλίο, που να γίνει μπεστ σέλερ. Μας άφησε μόνο την ανάμνηση της αθώας και αγνής ψυχής της: «Χριστός και Παναγία, μη βλαστημάς, παιδάκι μου…».
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
