Κύριε διευθυντά
Παλαιότερα είχα γράψει: Λυπάμαι που τα εγγόνια μας δεν θα γνωρίσουν την όμορφη πατρίδα μας, όπως την γνωρίσαμε εμείς, τότε που την έλουζε το «Αγιο Φως του Θεού». Για τους νέους εξηγώ.
Την έλουζε το «Αγιο Φως του Θεού», τότε που τα σχολικά μας βιβλία μιλούσαν για τη φύση, τις αγροτικές εργασίες, την πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια, απαγορευμένους όρους σήμερα και χλευαζόμενους…
Εκεί βρίσκαμε ποιήματα των μεγάλων μας ποιητών (το φυλαχτό, χώμα ελληνικό, ο ξένος, να ‘μουν του στάβλου εν’ άχυρο) κ.ά. που ριγούμε στη θύμησή τους και αναβλύζουν δάκρυα.
Την έλουζε το «Αγιο Φως του Θεού» τότε που το οικογενειακό τραπέζι ήταν σχολείο, με δασκάλους τους αγράμματους αλλά σοφούς εμπειρικά παππούδες, γιαγιάδες που με τις ατέλειωτες διηγήσεις τους και συμβουλές μάς οδηγούσαν σε δρόμους φωτεινούς. Τώρα γι’ αυτούς φροντίζουν τα γηροκομεία…
Την έλουζε το «Αγιο Φως του Θεού» τότε που φορώντας τα «καλά» μας πηγαίναμε στο σπίτι του Θεού. Εκεί μαγευόμαστε από ύμνους, που τα μικρότερα δεν καταλαβαίναμε πολύ καλά, όμως αισθανόμασταν τη σοβαρότητα των λόγων και τη μεγαλοπρέπεια της γλώσσας μας.
«Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος», «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης», «Ω γλυκύ μου έαρ» κ.τ.λ. κ.τ.λ.
– Δανούλα, εγώ πάω στην εκκλησία. Αν θέλεις με ακολουθείς. Ομως να ξέρεις αν δεν έρθεις θα πει ο Θεός κρατώντας το τεφτέρι του: Η Δανούλα σήμερα παίρνει απουσία…
Αυτά τα τόσο όμορφα και ψυχολογημένα λόγια από έναν θυμόσοφο γέροντα… Και ήταν πολλοί τότε οι αγράμματοι, ταπεινοί και σοφοί παππούδες, που μας καθοδηγούσαν και μας έπειθαν. «Την έλουζε το Αγιο Φως», τότε που οι ηγέτες είχαν σεβασμό στα θεία. Από το αρχείο μου ανέσυρα φωτογραφία του βασιλιά Παύλου να γονατίζει –δυο μέτρα άντρας– και με σκυμμένο το κεφάλι να κάνει τον σταυρό του μπροστά στο «Αξιον Εστί». Τώρα οι ηγέτες ή έχουν διαζύγιο μ’ αυτά τα… σκοταδιστικά σύμβολα ή κάνουν τον σταυρό τους σαν να παίζουν μπαγλαμαδάκι.
Την έλουζε, τότε που η μουσική μάς γαλήνευε αναδεικνύοντας το νόημα της ζωής: Την αγάπη. Τότε που ήμασταν εμείς δημιουργοί των παιχνιδιών μας και αυτό μας έκανε αυτάρκεις και ευτυχισμένους…
*Εκπαιδευτικός
