Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το δημοσίευμα «Αξιολόγηση ή στέρηση μισθού» («Καθημερινή» 11/5/2025) θα ήθελα να παρατηρήσω ότι ακόμα και εκεί που λαμβάνουν χώρα αξιολογήσεις στον δημόσιο τομέα, π.χ. επί επιλογής επικρατέστερου υποψηφίου για θέσεις ιατρών του ΕΣΥ, τα αποτελέσματα είναι πολύ συχνά κατώτερα των περιστάσεων. Το πρόβλημα εστιάζεται στην πολύ περιορισμένη κουλτούρα αξιοκρατικών κρίσεων στη χώρα μας. Ακόμα και οι πιο αξιόλογοι από αυτούς που θα κληθούν να κρίνουν, είναι πολύ πιθανό να μην έφθαναν ιεραρχικά στη θέση των «αξιολογητών» χωρίς την παρείσφρηση κομματικών, συνδικαλιστικών ή κριτηρίων νεποτισμού. Για να μην αναφερθώ σε αυτούς όπου τα τρία τελευταία ήταν τα επικρατέστερα κριτήρια ανέλιξής τους. Για το πού μπορεί να οδηγήσει η αξιολόγηση στους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα κάποια συμπεράσματα μπορούν να αντληθούν από το πώς εξελίχθηκε στην πλειονότητα των περιπτώσεων η ετήσια αξιολόγηση των ιατρών του ΕΣΥ που ισχύει εδώ και τρεις δεκαετίες. Η συμπλήρωση μιας φόρμας από τον συντονιστή διευθυντή/διευθυντεύοντα του Τμήματος περιελάμβανε παλαιότερα 5 και τώρα 11 ενότητες (όπως επιστημονική επάρκεια, συμπεριφορά προς τους ασθενείς, συμβολή στη λειτουργία του τμήματος κ.λπ.) και αφορούσε όλους τους ειδικευμένους ιατρούς του τμήματος. Μια από τις τακτικές που ακολουθούσαν πολλοί από τους επικεφαλής των τμημάτων για να αποφύγουν να έρθουν σε αντιπαράθεση με τους υφισταμένους τους (με τους περισσότερους από τους οποίους λόγω μονιμότητας θα ήταν υποχρεωμένοι να συνυπάρξουν έως τη συνταξιοδότησή τους) ήταν να βάζουν άριστα (10 στα 10) σε όλους τους συνεργάτες τους για όλες τις ενότητες. Πρόκειται για μια, επί της ουσίας, κατάργηση της αξιολόγησης μέσω μιας «ισοπεδωτικής αρίστευσης» των πάντων στα πάντα.
*Τέως Παθολόγος του ΕΣΥ (σ. διευθυντής το διάστημα 2003-2016)
