Κύριε διευθυντά
Η βία στα πανεπιστήμια αποτελεί διαρκή απειλή, αφού όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι είναι ρυπασμένοι από αφίσες διαφόρων κομμάτων και οργανώσεων ή από συνθήματα που αναγράφονται στους τοίχους των χώρων διδασκαλίας. Κανείς δεν τολμά να ξεκολλήσει αυτά τα πλακάτ, ή να σβήσει αυτά τα συνθήματα, έστω και αν δεν είναι πια επίκαιρα, γιατί θα μπει στο στόχαστρο των φοιτητικών και μη οργανώσεων περιθωριακών κομμάτων που τα αναρτούν. Το πρώτο πράγμα που βλέπει ο νέος φοιτητής είναι ότι ο χώρος εργασίας του δεν γίνεται σεβαστός. Κανείς δεν ρωτάει αν οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους χώρους, είτε φοιτητές, είτε καθηγητές, ενοχλούνται από συνθήματα άσχετα με τον σκοπό του ιδρύματος, την προώθηση της επιστήμης. Τι θα λέγατε, όμως, για μία εκκλησία, ή ένα νοσοκομείο γεμάτα με τέτοιες αφίσες;
Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι ότι, κάθε φορά που ένας σημαντικός ξένος επιστήμονας έρχεται να μιλήσει σε ελληνικό ΑΕΙ του κέντρου, γίνεται εναγώνια αναζήτηση αίθουσας χωρίς εξωτερική ή εσωτερική ρύπανση με συνθήματα, για να μη ρεζιλευτούμε. Ετσι η ομιλία γίνεται, όχι στο κτίριο της σχολής που τον κάλεσε, αλλά σε κάποια μικρή αίθουσα κτιρίου βοηθητικών υπηρεσιών.
Ο νέος φοιτητής μαθαίνει, λοιπόν, πριν από όλα να μη σέβεται τους δημόσιους χώρους και κατ’ επέκταση, τα δικαιώματα των άλλων. Δεν ξέρω πού μεγάλωσαν οι εκπρόσωποι οργανώσεων και κομμάτων, που γράφουν αυτά τα συνθήματα, αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν θα ανέχονταν να γραφούν αυτά στους τοίχους του δικού τους σπιτιού. Δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι το πανεπιστήμιο, που έχει αυτήν την εμφάνιση, μοιάζει περισσότερο με χαμαιτυπείο (στα Νεοελληνικά «κ..ο»).
Νομίζω, λοιπόν, ότι πριν δημοσιεύσετε την ετήσια διεθνή κατάταξη των ελληνικών ΑΕΙ, θα έπρεπε να στείλετε έναν φωτογράφο για να φωτογραφίσει την εικόνα των διαδρόμων και αιθουσών στα κεντρικά ΑΕΙ.
*Πεύκη
