Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να παραθέσω αφήγηση που αφορά τραυματική εμπειρία – μνήμη 85χρονου φίλου, σύμφωνα με επιθυμία του να δημοσιευθεί στην «Κ», όπως τη βίωσε ως 5χρονο παιδί…
…Πρωινό στον Υμηττό· όπου βρισκόμαστε κατά αραιά διαστήματα, Τετάρτες, για καφέ παλαιών φίλων Υμηττιωτών γεννημένων γύρω στο έτος 1940, αλλά και συμμαθητών στο θρυλικό 13ο Γυμνάσιο στη Γούβα. Κι όλο η συζήτηση στον Υμηττό των παιδικών μας χρόνων, που είναι αυτά τα χρόνια και πατρίδα για κάθε άνθρωπο!
Κάποιος που θυμήθηκε τα ξύλινα αυτοσχέδια πατίνια όπου αντί για τροχούς βάζαμε μεγάλα ρουλεμάν, που κατηφόριζαν με τον χαρακτηριστικό θόρυβο κάποια άσφαλτο, αυτός ήταν που έριξε την ιδέα στην παρέα:
«Ποιο επεισοδιακό συμβάν θυμάται ο καθένας μας από τα χρόνια εκείνα τα παιδικά;», και έρχεται η σειρά του Θ.Κ. και το πρόσωπό του σκοτεινιάζει:
– «Θυμάμαι με τρόμο εκείνη την ημέρα του ’44 με τα αίματα στα σκαλοπάτια εισόδου σε σπίτι απέναντι στο πατρικό μου στο Εικονοστάσι*».
Το ακούμε αυτό στην παρέα εμβρόντητοι και του ζητάμε να πει «τι είναι αυτό που είπε», οπότε και αρχίζουν να κατεβαίνουν όχι από τον νου, όχι απλώς με λέξεις, αλλά εικόνες που ανεβαίνουν στο προσκήνιο από τα βάθη της ψυχής:
«Αναφέρομαι», αρχίζει να λέει ο Θανάσης, «συγκεκριμένα στη θηριωδία των Γερμανών ναζί όπως προσωπικά τη βίωσα στη γειτονιά μου 5χρονος εγώ τότε –πώς δηλαδή αυτοί προχωρούσαν σε εκδίκηση ασύμμετρα και τυφλά όταν στον δρόμο σκοτωνόταν σε ενέδρα έστω και ένας στρατιώτης τους από Ελληνα πολίτη–, εικόνες στην παιδική ψυχή μου που με στοίχειωσαν έκτοτε και ώς τα ύστερα αυτά χρόνια καταλυτικά – και που αποζητούν κάπου καταγραφή στην Ιστορία της γειτονιάς μου.
»Στο πρωινό εκείνης της ημέρας που με ακολουθεί ώς τα τώρα, ήταν που είχαμε ακούσει πυροβολισμούς από δρόμο της γειτονιάς ενάντια σε γερμανικό φορτηγό που περνούσε από εκεί – λίγο πριν, η μάνα μας κάτι είχε δει και μας είχε μπάσει μέσα στο σπίτι λέγοντας, όπως το θυμάμαι, “τι να το ‘χει να γίνει σήμερα…”. Την ίδια μέρα αργότερα εμφανίστηκε επίλεκτο απόσπασμα του γερμανικού στρατού, εκεί κοντά από όπου έπεσαν οι πυροβολισμοί κατά του φορτηγού τους, για την τυφλή εκδίκηση, τα αντίποινα. Με μπλόκο σε όλο το οικοδομικό τετράγωνο, μάζεψαν επτά άτομα βγάζοντάς τους μέσα από σπίτια, παρ’ ολίγον και τον πατέρα μου ή τον θείο μου, που γλίτωσαν από τύχη, τους οδήγησαν στην είσοδο σπιτιού απέναντι από το δικό μας – και εκεί τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ μπροστά στα έντρομα μάτια παριστάμενων συγγενών και φίλων γειτόνων τους. Μόλις έφυγαν οι εκτελεστές έτρεξα κι εγώ προς τα εκεί και αντίκρισα το αποτρόπαιο θέαμα, σκηνικό αρχαίας τραγωδίας: σώματα πεσμένα το ένα πάνω στο άλλο, με το αίμα τους να τρέχει ακόμη στα σκαλοπάτια… Είδα εκεί γυναίκες να ολοφύρονται, να τραβούν τα μαλλιά τους, αγκαλιάζοντας το άψυχο αιμάσσον ακόμη σώμα δικού τους ανθρώπου· παιδιού, πατέρα ή συζύγου!
Αυτό και άλλα γεγονότα ωμής απανθρωπιάς που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια δεν μπορούν να σβηστούν από τη μνήμη μου ώς τα τώρα, ογδόντα χρόνια μετά».
* Εικονοστάσι. Θέση στον Δήμο Υμηττού ακριβώς στα όρια με τον Δήμο της Αθήνας.
