Kύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 29/4/2025 υπήρχε αφιέρωμα στην ιστορία του ρεμπέτικου και στον Βασίλη Τσιτσάνη. ∆εν είδα όμως να μνημονεύεται και το όνομα του Ταγματάρχη της Χωροφυλακής Ν. Μουσχουντή. Σε δύσκολες εποχές για το ρεμπέτικο τραγούδι, όταν αυτό εθεωρείτο περιθωριακό και πολλές φορές εδιώκοντο οι δημιουργοί του, ο αξιωματικός της Χωρ/κής Ν. Μουσχουντής έβρισκε τρόπο να τους προστατεύει. Ητο, θα έλεγα, λάτρης του ρεμπέτικου τραγουδιού. Υπήρξε ακόμα κουμπάρος του Βασίλη Τσιτσάνη, ο οποίος εξεφράζετο για το πρόσωπό του με ιδιαίτερη εκτίμηση. Ετσι, έγραψε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στα ΝΕΑ της 10.2.2001 ότι για τον Μουσχουντή ο Τσιτσάνης του είχε πει πολλά, πάντοτε με θαυμασμό: «Οταν έπαιξα το φθινόπωρο του 1948 το τραγούδι “Συννεφιασμένη Κυριακή” στη Θεσσαλονίκη, ήταν παρών και ο κουμπάρος μου, αυτός ο άγιος Αστυνομικός ∆ιευθυντής, που ακόμα και οι κλέφτες και οι διαρρήκτες κλάψανε στην κηδεία του».
Αλλά και ο γνωστός «Εθνολόγος του περιθωρίου» Ηλίας Πετρόπουλος (1928-2003), Θεσσαλονικεύς ΕΠΟΝίτης και ΕΑΜίτης, γράφει για τον Μουσχουντή «…που συγχωρούσε τους μπατίρηδες μικροκλέφτες, που έβρισκε δουλειά στον κομμουνιστή γιο της κάθε μάνας που του προσέπεφτε, που δεν καταδέχτηκε ποτέ του να μεταβάλει σε χαφιέδες όσους του ζητάγανε ένα ρουσφέτι. Ολος ο λαός της Θεσσαλονίκης τον ελάτρευε. Απόδειξη η κηδεία του. Τον ακολούθησαν μέχρι το μνήμα του τριάντα χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι αριστεροί…».
Και θα προσθέσω την προσωπική μου μαρτυρία. Κάποια Κυριακή του τόσο πια μακρινού 1958, μαθητής Γυμνασίου και τρόφιμος της παιδόπολης «Αγιος Δημήτριος» στην πλατεία Βαρδαρίου, παρακολουθούσα στο παλιό γήπεδο του ΠΑΟΚ ποδοσφαιρικό αγώνα. Ξαφνικά τα μεγάφωνα του γηπέδου ανήγγειλαν τον αιφνίδιο θάνατο του Μουσχουντή. Δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι, όρθιοι, τίμησαν με απόλυτη σιγή τον τεθνεώτα.
*Μοναστηράκι Δωρίδος
