Kύριε διευθυντά
Διάβασα με ενδιαφέρον την εύστοχη επιστολή της ομότιμης καθηγήτριας του ΕΜΠ κ. Μάρως Καρδαμίτση-Αδάμη, στην «Καθημερινή» της 16/4/2025, που αναφερόταν σε θέματα εκπαίδευσης. Τηλεγραφικά θα ήθελα κι εγώ να επισημάνω μερικά μόνο σημεία του μεγάλου αυτού ασθενούς που είναι η εκπαίδευση στη χώρα μας. Και αναφέρω:
α) Κι εμείς στο τότε Γυμνάσιο Σπερχειάδος Φθιώτιδος εισήλθαμε το 1955, 121 μαθητές σε δύο τμήματα. Στην όγδοη τάξη, σημερινή Τρίτη Λυκείου, φθάσαμε μόνο 50, και χωρίς κανένα φροντιστήριο περάσαμε «με την πρώτη» σε πανεπιστημιακές σχολές οι 27, και αυτό χάρις στους άξιους καθηγητές μας.
β) Η δική μου γενιά και ιδιαίτερα της απομονωμένης επαρχίας, τους δασκάλους και τους καθηγητές μας τους τιμούμε περισσότερο και από τους γονείς μας, διότι θεωρούμε ότι αυτό που γίναμε στη ζωή το οφείλουμε αποκλειστικά σ’ αυτούς.
γ) Το σημερινό Γυμνάσιο – Λύκειο είναι δομημένο όχι σύμφωνα με τις ανάγκες των μαθητών, αλλά για τις ανάγκες διορισμού πληθώρας καθηγητών, απίθανων ειδικοτήτων.
δ) Είναι τεκμηριωμένο ότι ένας μαθητής το πολύ μέχρι τέσσερις ώρες την ημέρα μπορεί άνετα να παρακολουθήσει μαθήματα και να ωφεληθεί. Πέραν αυτού απλώς παρίσταται. Τόσο πολλά μαθήματα δεν χρειάζονται, ή τουλάχιστον να ήταν προαιρετικά μερικά εξ αυτών.
ε) Σήμερα ο οποιοσδήποτε μαθητής ανεμπόδιστα μπορεί να τελειώσει το Λύκειο και στη συνέχεια να εισαχθεί σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, με μόνη προσδοκία να ζήσει το όνειρο της φοιτητικής ζωής!
στ) Συγχρόνως όμως υπάρχουν και οι πολλοί δύσμοιροι μαθητές μας, οι οποίοι έχουν ένα βαρύ και απαιτητικό σχολείο το πρωί και ένα δεύτερο βαρύτερο το απόγευμα με τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα, και χωρίς να υπάρχει καθόλου χρόνος για μελέτη, ή εις βάρος του ύπνου με πολλές δυσμενείς επιπτώσεις. Και δεν φτάνει αυτό, αλλά πάνω τους πέφτουν γονείς, καθηγητές, φροντιστές και υπουργείο Παιδείας χωρίς έλεος!
ζ) ∆υστυχώς κανένας υπεύθυνος δεν ασχολείται με τα δομικά αυτά προβλήματα της εκπαίδευσης στη χώρα μας, και τούτο διότι η οποιαδήποτε λύση προϋποθέτει την κατάργηση της παραπαιδείας, με συνέπεια να βγουν στην ανεργία πολλές χιλιάδες εργαζόμενοι. Και γι’ αυτό κανένα κόμμα δεν το αγγίζει, αλλά ούτε και το αντέχει. Αρα πλήρες αδιέξοδο. Ομως, όταν μία πολιτεία δεν σέβεται τα παιδιά της, τότε τίποτε δεν σέβεται.
η) Η γνώμη μου είναι ότι όλη η κακοδαιμονία που χαρακτηρίζει σήμερα την ελληνική κοινωνία, έχει τις ρίζες της στη στρεβλή και προβληματική εκπαίδευση και παιδεία μας.
Χρήσιμος θα ήταν τουλάχιστον ένας ευρύς διάλογος πάνω σ’ αυτό το θέμα.
*Οφθαλμίατρος, Λάρισα
