Kύριε διευθυντά
Εμπνευστές μιας υγιέστατης επενδυτικής στρατηγικής, ο Γουόρεν Μπάφετ και η εταιρεία του Berkshire Hathaway, αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να επινοηθούν. Από τις διεθνείς χρηματαγορές, κυρίως, που τόσο ωφελήθηκαν από τη μακρόχρονη και διδακτική παρουσία τους.
Μετά 60 χρόνια, ο «σοφός της Ομάχα» εγκαταλείπει το τιμόνι του ομίλου του. Mε αυτή την αφορμή, σκιαγραφώ παρακάτω, εν πολλοίς με τα λόγια άλλων, ένα πορτρέτο του δέκα σημείων:
Η πρώτη συμβουλή που πήρε από τον καθηγητή και μέντορά του Μπεν Γκράχαμ ήταν καθοριστική: «Δεν είσαι σωστός ή λάθος επειδή συμφωνούν ή διαφωνούν μαζί σου οι άλλοι. Είσαι σωστός γιατί τα στοιχεία, τα επιχειρήματα και η συλλογιστική σου είναι σωστά».
Τέσσερα καίρια στοιχεία της μοναδικής του στρατηγικής:
• Σε μια εποχή που όλοι έλκονται από τις βραχυπρόθεσμες ευκολίες, εκείνος επιμένει σε παλαιομοδίτικα κριτήρια επιλογής, όπως η εντιμότητα των εκπροσώπων μιας εταιρείας, η αφοσίωσή τους στα θεμελιώδη του αντικειμένου της και η μακροπρόθεσμη έμφαση στη δημιουργία υπεραξιών.
• Η Berkshire Hathaway δεν έχει στρατηγική εξόδου από μία μετοχή. Εχει μόνο στρατηγική εισόδου. Οπως λέει ο ίδιος, «η προτιμώμενη περίοδος διακράτησης μιας μετοχής είναι “για πάντα”, στην έκταση που υπάρχουν ικανοποιητικά αποτελέσματα, σοβαρό μάνατζμεντ και καλές εργασιακές σχέσεις».
• Η Berkshire Hathaway δεν δανείζεται, ούτε καν για λειτουργικούς σκοπούς. Πολύ περισσότερο για εξαγορές, συμμετοχές, deal making και λοιπά, «μαθηματικού τύπου», σχήματα.
• Αποδίδει την επιτυχία του όχι σε σπάνιες ικανότητες, αλλά στο ότι οι όποιες επιδεξιότητές του βρέθηκαν στον σωστό τόπο (μία πλούσια χώρα, με δομημένες αγορές και τεράστιες ποσότητες εμπορεύσιμων χρεογράφων), και στον σωστό χρόνο (το δεύτερο μισό του αιώνα των μεγάλων χρηματοοικονομικών ανακατατάξεων). Μάλιστα ήταν τόσο βέβαιος ότι θα γινόταν πλούσιος που, νεαρός, το είπε στη γυναίκα του, που όμως, όπως λέει: «She didn’t get very excited».
Ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του για τα οικογενειακά-κληρονομικά. «Στα παιδιά πρέπει να αφήνουμε αρκετά χρήματα ώστε να κάνουν αυτά που επιθυμούν, αλλά όχι (τόσο) αρκετά ώστε να μην κάνουν τίποτα»…
Από νωρίς ενστερνίστηκε την άποψη του Andrew Carnegie, ότι «οι τεράστιες περιουσίες προέρχονται από τις κοινωνίες και σ’ αυτές πρέπει να επιστρέφουν». Ετσι, το 2006, αποφασίζει να εισφέρει περίπου 15 δισ. δολάρια στο φιλανθρωπικό ίδρυμα των Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς εδώ: Το μέγεθος της εισφοράς; Το ότι την πραγματοποιεί εν ζωή ή τη γενναιόφρονα υπαγωγή των κεφαλαίων του, υπό τη διαχείριση τρίτων, των οποίων ωστόσο αναγνωρίζει την ειδική διοικητική υπεροχή;!.
Σε ομιλίες του, θα παροτρύνει τους φοιτητές να «καλλιεργούν την ακεραιότητα του χαρακτήρα τους, να βελτιώνονται συνεχώς ως άνθρωποι, να αποκτήσουν καλές συνήθειες, επιλέγοντας ανθρώπους που θαυμάζουν και των οποίων να ακολουθούν το υπόδειγμα». Αποκηρύσσοντας τα υλικά οφέλη, είναι αφοπλιστικός: «Πληρώνω περισσότερα από εσάς για τα κοστούμια μου, αλλά από τη στιγμή που θα τα φορέσω δεν θα αξίζουν περισσότερο από τα δικά σας».
Ενσαρκώνοντας το πνεύμα του ασκητικού καπιταλισμού, κατοικεί στην πόλη που γεννήθηκε, την Ομάχα, μένοντας στο ίδιο σπίτι, τα τελευταία εξήντα χρόνια.
Κλείνω με τη θαυμάσια απάντηση που έδωσε, αρνούμενος ότι είχε προσχεδιασθεί η φιλανθρωπική εισφορά του να συμπέσει με την αποχώρηση του Γέιτς από τη διοίκηση της Microsoft. «Δεν είχαμε προσχεδιάσει τίποτα. Είναι μια poetic synergy», θα πει.
Ο Alfred North Whitehead είχε πει: «Mια μεγάλη κοινωνία είναι εκείνη της οποίας οι επιχειρηματίες σκέφτονται και αισθάνονται μεγαλόπνοα και περήφανα γι’ αυτό που κάνουν».
Αναμφίβολα, αυτό βρίσκει στο πρόσωπο του Γουόρεν Μπάφετ την τέλεια εφαρμογή του και τον καπιταλισμό στην καλύτερη εκδοχή του.
*Βούλα
