Κύριε διευθυντά
Διάβασα με ιδιαίτερη συγκίνηση το βιβλίο «Ασημόσπιτο/Silverhouse» του Κώστα Καββαθά, που προσέφερε η «Καθημερινή» της Κυριακής 4/5 και θα ήθελα να προτρέψω και άλλους αναγνώστες να το κάνουν, ακόμη και εκείνους που δεν είναι απαραίτητα παθιασμένοι λάτρεις του αυτοκινήτου, του αεροπλάνου και της τεχνολογίας. Από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα αισθάνθηκα ότι έβλεπα να κυλά η ιστορία της χώρας μας των τελευταίων 80 ετών. Τι έμεινε; Μια μεγάλη πικρία και ένα «γιατί;» χωρίς απάντηση.
Από τα παιδικά του χρόνια εν μέσω Παγκοσμίου Πολέμου και Εμφυλίου, τα παιχνίδια στην αλάνα με αυτοσχέδιες κατασκευές, το πάθος του για τη γνώση, η αναζήτηση απαντήσεων σε κάθε τεχνολογικό «γιατί;», η προσπάθειά του να μεταλαμπαδεύσει αυτές τις γνώσεις στις επόμενες γενιές, καθώς και το ιδανικό του –την κατασκευή Ελληνικών αυτοκινήτων και την εξέλιξη της τεχνολογίας στη χώρα μας– δεν ακούστηκαν, δεν διαβάστηκαν, μπήκαν στα γνωστά συρτάρια των εκάστοτε κάτω του μετρίου κυβερνητικών στελεχών που δεν αντέχουν στην ιδέα ότι κάποιος μπορεί να είναι καλύτερος απ’ αυτούς.
Ηταν δύσκολος άνθρωπος ο Κώστας Καββαθάς. Ακέραιος, απόλυτος σ’ αυτό που πίστευε, δεν του άρεσε να στρογγυλεύει τις γωνίες. Εφυγε από τη ζωή οικονομικά κατεστραμμένος από την κρίση και τα αδιάφορα τραπεζικά και κυβερνητικά στελέχη που τον «πούλησαν» για ένα κομμάτι ψωμί. Δυστυχώς δεν ήταν ο μόνος.
Εφυγε γεμάτος πικρία. Ας ελπίσουμε ότι εκεί που πήγε, θα τον εκτιμήσουν περισσότερο.
*Γ.Κ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ Α.Ε.
