Κύριε διευθυντά
Η προαναγγελία της παροχής ενός ενοικίου από την κυβέρνηση έφερε στην επιφάνεια άλλη μια «ελληνική ιδιαιτερότητα», τη χρέωση δηλαδή «καπέλου» πάνω από αυτό που κατατίθεται επισήμως στα μισθωτήρια της ΑΑ∆Ε. Η ρύθμιση αυτή θεωρήθηκε «σοφή» γιατί δημιουργεί ένα έμμεσο κίνητρo στους ενοικιαστές να απαιτούν να αναγράφεται το πραγματικό ενοίκιο στα μισθωτήρια της εφορίας. Η επακόλουθη συζήτηση, που ήρθε στο προσκήνιο, στη χώρα της ανοχής στην «περιορισμένη παραβατικότητα», ήταν για το ποιο είναι το «αποδεκτό» ποσοστό ανοίγματος μεταξύ «επίσημου» και «ανεπίσημου» ενοικίου.
Αυτό που υποψιάζομαι είναι η συνήθης ατολμία των πολιτικών μας, οι οποίοι για να αποφύγουν να φανεί ότι έρχονται σε άμεση αντιπαράθεση με το μέρος των ψηφοφόρων τους που ανήκουν στους εκμισθωτές, μεταθέτουν τη φοροελεγκτική ευθύνη (που ανήκει στο κράτος) στους μισθωτές. Ενας πολύ πιο απλός/άμεσος τρόπος για να καταπολεμηθεί η ακραία τουλάχιστον φοροδιαφυγή στις εκμισθώσεις, όπου ακίνητα εμφανίζονται να νοικιάζονται τρεις φορές κάτω από την αξία που προκύπτει από την αντικειμενική τους αξία, είναι ο εξής:
1) Η εφορία διαθέτει λεπτομερή χάρτη των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων της χώρας.
2) Η σχέση ετήσιου ενοικίου/αξία ακινήτου υπολογίζεται στο 4% στη χώρα μας.
3) Θα μπορούσε λοιπόν το κράτος αντί να καταφεύγει μόνο σε έμμεσες λύσεις, να ορίσει ότι η σχέση ενοικίου/αντικειμενικής αξίας δεν μπορεί να είναι κάτω (πλην κάποιων ειδικών περιπτώσεων, π.χ. μεγάλης παλαιότητας) από ένα ποσοστό, π.χ. 2%-3%.
Η αύξηση των φορολογικών εσόδων από μια τέτοια άμεση ρύθμιση θα μπορούσε να αποβεί μέσω φοροελαφρύνσεων εις όφελος όλων των πολιτών (και ειδικά των εκμισθωτών που επιβαρύνονται με σωρεία φόρων) και σε ένα πολύ πιο δίκαιο και εξ αυτού πιο αξιοσέβαστο φορολογικό σύστημα.
*Συνταξιούχος Παθολόγος
