Κύριε διευθυντά
Πάνε αρκετά χρόνια από την τελευταία (τρίτη) μου επίσκεψη στη ∆ήλο. Η εικόνα της εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο ήταν επιεικώς αξιοθρήνητη. Το εκδοτήριο εισιτηρίων ήταν ένα σκοτεινό δωματιάκι με θολά από τη βρώμα τζάμια, χωρίς ίχνος ενημερωτικού ή άλλου έντυπου υλικού. Από την ψάθα που σκίαζε τον διάδρομο μπροστά από το εκδοτήριο, η μισή κρεμόταν και ανέμιζε στο φύσημα του αέρα. Το μουσείο, παρά τον αριθμό και τη σημασία των εκθεμάτων, θύμιζε αρχαϊκές εποχές της μουσειολογίας (Ευτυχώς, η θλιβερή αυτή εικόνα έχει εκλείψει). Εντούτοις, όλη αυτή η μιζέρια, για να μην πω εθνική ντροπή, ήταν πολύ ασήμαντη για να μειώσει το μεγαλείο του χώρου και τη μοναδική του αύρα.
Πριν από λίγες εβδομάδες, μάθαμε ότι με χορηγία του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ προστέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο το μοντέρνο (από μέταλλο) γλυπτό RULE II του καταξιωμένου καλλιτέχνη Γκόρμλεϊ και ότι πρόκειται να τοποθετηθούν σύγχρονα έργα τέχνης και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους. Το σκεπτικό; «Η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία συνομιλεί αρμονικά με τις αρχαιότητες με νέες αναγνώσεις που μπορούν να συγκινήσουν, να εμπνεύσουν, να κεντρίσουν τη συλλογική συνείδηση». Ετσι, επιτυγχάνεται «η αρμονική συνύπαρξη της πολιτιστικής κληρονομιάς με τη σύγχρονη δημιουργία».
Χωρίς να κρίνω την αξία του έργου, με όλον τον σεβασμό στην τέχνη, τους καλλιτέχνες και τους χορηγούς, δεν καταλαβαίνω τι είδους «συνομιλία» θα προκύψει μεταξύ του μοντέρνου γλυπτού και της διαχρονικής εύγλωττης σιωπής των μαρμάρων. Αν κρίνω από τις εικόνες, μόνον διαφωνία ή και παραφωνία μπορεί να υπάρξει. Διερωτώμαι αν χρειάζεται η Δήλος ή οποιοσδήποτε παρόμοιος χώρος τέτοιες προσθήκες για να «ζωντανέψει» ή να «εκσυγχρονιστεί». Υπάρχουν άλλοι χώροι για να συγκινήσει και να εμπνεύσει η σύγχρονη τέχνη.
Φυσικά, έχω μεγάλη περιέργεια για τη σύγχρονη δημιουργία που θα συνομιλήσει με τον Παρθενώνα και… θα κεντρίσει τη συλλογική μας συνείδηση!
*Παιδίατρος, Αθήνα
