Kύριε διευθυντά
Κάθε φορά (εντάξει όχι και κάθε φορά, αλλά σχεδόν κάθε φορά) που διαβάζω ένα σημείωμα του Νίκου Βατόπουλου στην «Καθημερινή», ξυπνάει μέσα μου μία ανάμνηση καταχωνιασμένη κάπου, αλλά όχι ξεχασμένη.
Οι οικίες του «Κάουφμαν» στην Αθήνα (Κυριακή 13/4/2025). Αφορμή το λεύκωμα «Το βιβλιοπωλείο Κάουφμαν» της Odile Brehier από το Λεξικοπωλείο.
Το πλούσιο φωτογραφικό υλικό με πήγε πολύ πίσω, στη μικρή στριφτή ξύλινη σκάλα που σ’ αυτήν αναφέρονται όλοι σχεδόν οι συγγραφείς που χάρισαν τις μαρτυρίες τους, το πρώτο χειροκίνητο monte-charge που είδα, που κατέβαζε τις παραγγελίες στο ταμείο (το δεύτερο ήταν στη μονοκατοικία του αρχιτέκτονα Αλ. ∆ραγούμη στην πλατεία Λυκαβηττού).
Μονάχα ο Αντώνης Κυριαζάνος θυμήθηκε τη «μικρή ξύλινη καμπίνα καθώς ανεβοκατέβαινε με δύναμη από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο».
Από τον Κάουφμαν αγόραζα τον Τintin, την Becassine, το La semaine de Suzette, τα μικρά βιβλιαράκια των biblioteque rose et verte και στη συνέχεια της Ideale Biblioteque. Tώρα αγοράζω τα λευκώματα της Becassine και του Τintin και τα κάνω δώρα σε φίλους (ανατυπώσεις βέβαια, τα αυθεντικά κοστίζουν) από την Odile στο Λεξικοπωλείο.
Ψαχουλεύοντας τα συρτάρια βρήκα τρία μικρά προστατευτικά εξώφυλλα που μου έδινε ο Κάουφμαν δώρο μαζί με το βιβλίο.
Τα δύο μοιάζουν όμοια κι όμως διαφέρουν. Το ένα γράφει librairie Kauffmann 28, rue du Stade Athenes, με πενταψήφιο τηλέφωνο 22-160 και το άλλο Librairie Kauffmann Athenes – Thessalonique.
Το τρίτο λίγο μεγαλύτερο, έχει σαν εξώφυλλο ένα βυζαντινό μωσαϊκό (ναών) και c’ est offert par Librairie Kauffmann 28, rue du Stade και 11, rue de Bucarest. Τα τηλέφωνα είχαν γίνει εξαψήφια 222-160 και 624-252.
Προσφορά της collection «Que sais-je» Presse universitaites de France. Τυπωμένα στο Παρίσι. Μικροί Θησαυροί.
Λίγο πιο πάνω στην οδό Αμερικής, ο Παντελίδης και ο Σαμούχος. Εκεί περίπου όπου σήμερα βρίσκεται το βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ κοντά στη ΧΕΝ. Εδώ αλλάζουμε γλώσσα. «The tales of Beatrix Potter», o Petter Rabbit, o Benjamin Banny, η Jemima Puddle – Duck F. Warne & Co.
Οι δεκάδες τίτλοι των Little golden Books που από το 1942 και μέχρι σήμερα κυκλοφορούν ανελλιπώς. «Πόσα από αυτά τα μικρά χρυσά βιβλία έχεις διαβάσει;» γράφει στο οπισθόφυλλο.
Τα πρώτα μου έχουν χρονολογία έκδοσης 1951, τα τελευταία είναι τέλους της δεκαετίας του ’70 (αυτά ανήκουν στις κόρες μου). Αγόραζα και κάτι κόμικς με Ινδιάνους και καουμπόηδες.
∆εν θυμάμαι πώς τα λέγανε. Και μία σειρά από μικρά στενόμακρα βιβλιαράκια.
Αντε Νίκο Βατόπουλε, γράψε κάτι και για τους Παντελίδη – Σαμούχο. Περιμένω.
*Η θεία Μάρω, ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
