Κύριε διευθυντά
Η μνημειώδης φράση «Ιδε ο άνθρωπος» σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη (19,5) ειπώθηκε σκωπτικά από τον Ρωμαίο Πόντιο Πιλάτο, όταν παρουσίασε στον μαινόμενο όχλο των Ιουδαίων τον Χριστό με το ακάνθινο στεφάνι στην κεφαλή και περιβεβλημένο τον ρωμαϊκό πορφυρό χιτώνα. Προηγουμένως ο Χριστός είχε μαστιγωθεί, ατιμασθεί, χλευασθεί, ραπισθεί και εξευτελισθεί ως κακούργος. Ηταν εκείνοι οι πολλαπλώς ευεργετηθέντες από τον Θεάνθρωπο, που λίγες μέρες νωρίτερα τον υποδέχονταν στην Ιερουσαλήμ μετά «βαΐων και κλάδων» ως Βασιλέα τους και τώρα επιζητούν τη σταυρική καταδίκη του. Οποίο μέγεθος αχαριστίας.
Εκτοτε η φράση του Πιλάτου «Ιδε ο άνθρωπος» καθιερώθηκε ως εμβληματική και εξακολουθεί να ισχύει υπό ευρύτερη έννοια διαχρονικά. Μέχρι και ο αθεϊστής φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε την χρησιμοποίησε ως τίτλο στο γνωστό έργο του.
Ιδετε τους ανθρώπους της σημερινής εποχής. Επαίρονται για τις επιστημονικές και τεχνολογικές τους κατακτήσεις και ταυτόχρονα αγχώνονται και αγωνιούν για το «τι τέξεται η επιούσα». Το άγχος κυριαρχεί στις ψυχές τους παρότι τους περίσσευσαν τα υλικά αγαθά. Κέρδισαν την ύλη και έχασαν την ψυχή. Εμειναν ξένοι προς τις πνευματικές εμπειρίες, που ολοκληρώνουν την προσωπικότητα και δίνουν νόημα στη ζωή. Μιλούν για ειρήνη και προετοιμάζουν πυρετωδώς τους εξοπλισμούς τους. Ο παγκόσμιος πλούτος έχει συσσωρευτεί στα χέρια μετρημένων ολιγαρχών οι οποίοι ρυθμίζουν τις τύχες των λαών τη στιγμή που το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού παγκοσμίως πεινάει και πεθαίνει από ασιτία.
Ιδετε και τη συμπεριφορά ημών των «χριστεπώνυμων» πιστών που συρρέουμε αυτές τις ήμερες στους ναούς να προσευχηθούμε και να τιμήσουμε τα Πάθη του Κυρίου. Πόσες βρισιές, απειλές, συκοφαντίες και εμπαιγμούς έχουμε εκστομίσει σε συγγενείς, φίλους ή γείτονες με τους οποίους είχαμε έλθει σε αντιπαράθεση και τους οποίους δεν τους έχουμε συγχωρήσει ποτέ. Και όμως οι περισσότεροι θα σπεύσουμε να προσκυνήσουμε και να ασπασθούμε με τα αμαρτωλά μας χείλη και τη σκοτισμένη καρδιά μας τον τίμιο Σταυρό, ζητώντας συγχώρεση και άφεση των αμαρτιών μας!
Η ευσέβεια και η συμπόνια στον Σταυρωμένο Χριστό είναι επιφανειακή και υποκριτική, αν δεν συνοδεύεται από τη συγχωρητικότητα, την αγάπη και τη συμφιλίωσή μας σε κείνους που ενδεχομένως μας αδίκησαν και δεν τεκμαίρεται από τη συμπαράστασή μας στους αναγκεμένους, στους άσημους και κατατρεγμένους συνανθρώπους μας. Την ώρα της σταύρωσής του ο Χριστός τήρησε τις πιο μεγάλες εντολές που είχε δώσει στους οπαδούς του: την αδιάλειπτη προσευχή, την αγάπη και τη συγχωρητικότητα. Κανένας μας δεν μπορεί να ονομαστεί άνθρωπος, αν δεν αγαπά τον συνάνθρωπό του.
«Ιδε ο άνθρωπος!» Ο ταπεινωμένος και εξουθενωμένος από τον άνθρωπο Χριστός μάς καλεί, στα πλαίσια της άπειρης αγάπης Του, σε εμπειρική ψηλάφηση της συνυφασμένης με τον Σταυρικό του θάνατο Ανάστασης, ως πραγματικού ιστορικού γεγονότος.
Δικηγόρος, Κατερίνη*
