Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της Τρίτης 1ης Απριλίου δημοσιεύεται κείμενο του Απόστολου Λακασά με τον τίτλο «Εκτοξεύτηκαν οι δαπάνες των οικογενειών για φροντιστήρια». Ισως γιατί έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που πήγαινα εγώ σχολείο, νόμισα ότι επρόκειτο για πρωταπριλιάτικο ψέμα.
Αν όμως είναι η αλήθεια, και δυστυχώς είναι, τότε η ελληνική παιδεία πνέει τα λοίσθια. Αναφέρεται ότι 26 εκατ. ευρώ ξοδεύτηκαν για φροντιστήρια της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δηλαδή μαθητών του δημοτικού σχολείου.
Μα για όνομα του Θεού, τόσο ανίκανοι είναι οι δάσκαλοι, τόσο πολύ βαριούνται οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους; Και να είχαν και πολλά. Ενα, δύο, τρία. Φωνάζουμε για το δημογραφικό πρόβλημα. Σκεφτείτε πού θα ανέβαινε το ποσόν αν είχαν περισσότερα;
Πήγαινα δημοτικό την περίοδο 1951-57. Στην τάξη ήμασταν γύρω στα 40 παιδιά. ∆εν ήταν όλοι οι γονείς μορφωμένοι, αλλά όσο για να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματά τους μπορούσαν άνετα. Κι αν όχι οι ίδιοι, ένας μεγάλος αδερφός, ένας κοντινός συγγενής. «Ελα να σε ακούσω», έλεγε η μάνα μου, «για να δω το τετράδιό σου».
∆υο φορές τον χρόνο, Φλεβάρη και Ιούνη, γράφαμε διαγωνισμούς. Από το δημοτικό; Ναι, από το δημοτικό. ∆εν πάθαμε τίποτα, αντίθετα οι διαγωνισμοί ήταν απλώς μία προπαίδεια για τους διαγωνισμούς στο γυμνάσιο και τις εισαγωγικές (πανελλήνιες σήμερα) στα ανώτερα και ανώτατα ιδρύματα.
Εισαγωγικές άλλωστε δίναμε και από το δημοτικό για να περάσουμε στο γυμνάσιο.
Και μαθαίναμε «γράμματα», κάτι που δεν φαίνεται να γίνεται σήμερα αν κρίνω από πολλούς εκφωνητές του ραδιοφώνου.
Στο γυμνάσιο τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Πολλά σχολεία είχαν και 60 και 70 μαθητές στην τάξη. Ολοι οι γονείς δεν ήταν σε θέση να βοηθήσουν. Κάποια παιδιά έπαιρναν για ένα μικρό χρονικό διάστημα βοηθητικά μαθήματα, τα οποία αναλάμβαναν συνήθως νεαροί φοιτητές.
Και κάποιοι, λίγοι πάντα, έμεναν στην ίδια τάξη. Σκληρό! Ισως, λιγότερο σκληρό όμως από το να προάγονται όλοι χωρίς να έχουν αποκτήσει τις απαραίτητες γνώσεις.
Κατάργησαν την ανωτέρα εκπαίδευση (ή σχεδόν την καταργήσαμε, δεν ξέρω ακριβώς). Πρέπει όλοι να είναι απόφοιτοι της ανωτάτης;
Και εδώ βάζω φρένο, ναι και εμείς κάναμε φροντιστήριο για τις εισαγωγικές στα Ανώτατα Ιδρύματα. Και στόχος ήταν να βελτιωθούν οι σπουδές στη Μέση έτσι ώστε να χρειάζεται φροντιστήριο μόνο σε κάποιες σχολές (αρχιτεκτονική, γαλλική, αγγλική και γερμανική φιλολογία και μερικές ακόμη), όχι όμως για όλες.
∆ιάβασα ότι το υπουργείο προγραμμάτισε ηλεκτρονικά φροντιστηριακά μαθήματα και μπράβο.
Αν ένα σημαντικό ποσοστό γονέων (ένας στους πέντε) και ένας στους τέσσερις νέους θεωρούν ότι το φροντιστήριο υποκαθιστά το σχολείο, τότε μήπως πρέπει να καταργήσουμε το σχολείο; Κάποτε υπήρχε και ο θεσμός της κατ’ οίκον εκπαίδευσης.
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τίποτα. Εκτός αν χρειαζόμαστε τα φροντιστήρια για να βρίσκουν δουλειά οι φροντιστές, δάσκαλοι, και καθηγητές. Πριν από λίγα χρόνια είχα διαβάσει ότι πρέπει να διατηρήσουμε τις ανώτατες σχολές (κάθε πόλη και μία;) για να βοηθήσουμε την οικονομία των επαρχιακών πόλεων.
∆ιαμερίσματα και δωμάτια προς ενοικίαση, καφετέριες, πιτσαρίες κ.λπ. (έτσι κι αλλιώς φοιτητικές εστίες ελάχιστες υπάρχουν).
Θα ήθελα να μου απαντήσει κάποιος, γιατί εγώ πραγματικά δεν καταλαβαίνω: 6 δισ. ευρώ ήταν η συνολική δαπάνη για όλη τη δημόσια εκπαίδευση το 2023, ενώ 614 εκατ. ευρώ δαπάνησαν οι γονείς για τα φροντιστήρια γενικής εκπαίδευσης.
Κάτι δεν πάει καλά με την παιδεία μας, κάτι δεν πάει καλά με την εκπαίδευση.
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ (μαμά + γιαγιά)
