Κύριε διευθυντά
Αυτή τη φορά θα μου επιτρέψετε ν’ αναφερθώ σε ένα θέμα εντελώς διαφορετικό από τα συνήθη, δηλαδή σε ένα περιστατικό συγκινητικής συμπεριφοράς μιας γάτας. Σε αντιδιαστολή μάλιστα με την αγριότητα που ζούμε και επικρατεί σήμερα, τόσο μεταξύ των ανθρώπων όσο και μεταξύ ανθρώπων και ζώων.
Προ ετών στην αυλή του σπιτιού μου στη Λάρισα, τάιζα καθημερινά μερικές «εξωτερικές» γάτες. Μία εξ αυτών, η πιο μικρή, έμεινε έγκυος και όταν ήλθε η ώρα της, γέννησε τα μωρά της αλλά σε άγνωστο σε μένα μέρος. Αμέσως μετά τον τοκετό παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση της υγείας της, η οποία αποδόθηκε από τον κτηνίατρο μάλλον σε ατελή τοκετό και χωρίς να υπάρχει θεραπεία. Την πέμπτη ημέρα καθόμουν σε μία καρέκλα και την παρατηρούσα να σέρνεται στο έδαφος ετοιμοθάνατη, και εγώ αδύναμος να κάνω κάτι.
Κάποια στιγμή τη βλέπω να ανακτά κάποια δύναμη και τρέχοντας μου έφερε από την κρυψώνα της σε γειτονικό φράχτη, ένα ένα τα τέσσερα γατάκια της και τα εναπέθεσε μπροστά στα πόδια μου! Σε λίγα λεπτά πήγε 2-3 μέτρα πιο πέρα και ξεψύχησε… Η συναισθηματική νοημοσύνη της γάτας-μητέρας σε όλο της το μεγαλείο!!
Ως σχόλια σχετικά με τα ζώα αναφέρω τα εξής:
Πρώτον, ο Γερμανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Χανς Κούντσόις (1901-1977) είχε γράψει ότι «Αν όλα τα ζώα μιλούσαν για μας, στη γλώσσα μας, θα χανόμασταν όλοι από ντροπή, μέσα στη γη. Οι άνθρωποι ζούμε από τη σιωπή της φύσης που βασανίζουμε!».
Και δεύτερον, για να προσθέσω και λίγο χιούμορ, διότι όπως γράφει και ο φίλος και συνάδελφος Γιάννης Πατέλης, με το χιούμορ ξεκλειδώνουμε το συναίσθημα, ο αξεπέραστος Ουίνστον Τσώρτσιλ είχε πει: «Εμένα οι γάτες δεν μου αρέσουν, διότι θέλουν να τις υπηρετώ, ούτε οι σκύλοι, διότι με θεωρούν αφεντικό. Προτιμώ τα γουρούνια διότι με αντιμετωπίζουν ίσον προς ίσον!».
*Οφθαλμίατρο, Λάρισα
