Κύριε διευθυντά
Είμαι τακτικός αλλά όχι καθημερινός επιβάτης στον σταθμό Λαρίσης οπότε μπορώ να διακρίνω τις όποιες τυχόν αλλαγές με την απόσταση του χρόνου. Την περασμένη ∆ευτέρα είδα έναν άλλο σταθμό από ό,τι τις προηγούμενες φορές.
Οι υπάλληλοι δεν ήταν αόρατοι, αλλά παρόντες παντού, πρόθυμοι να απαντήσουν χωρίς να βαρυγκομάνε. Οι τουαλέτες ήταν καθαρές, με άτομο που τις φύλαγε αλλά και τις καθάριζε. Ναι, στοιχειώδη πράγματα θα μου πείτε, που όμως δεν υπήρχαν το προηγούμενο διάστημα. Μόνο ένα αίσθημα εγκατάλειψης για ένα μέσο που σε πείσμα της αδιαφορίας συνεχίζει να έχει επιβατικό κοινό. Μάλιστα υπήρξε ξαφνικό πρόβλημα ηλεκτροδότησης της γραμμής που σταδιακά λύθηκε. Ολοι μπήκαμε σε λίγα λεπτά σε άλλο τρένο με κατεύθυνση τον προορισμό μας.
Δεν θέλω να εξωραΐσω καμία κατάσταση με αυτές τις γραμμές. Τα προβλήματα με τα τρένα θα συνεχίσουν να υπάρχουν, η πληγή των Τεμπών δεν κλείνει, αλλά και η ειλικρινής προσπάθεια για να βελτιωθούν τα πράγματα πρέπει να επικροτείται. Δεν ξέρω αν είναι τα συλλαλητήρια του Φεβρουαρίου ή ο νέος υπουργός, αλλά είναι από τις λίγες φορές που ένιωσα να με υπολογίζουν και όχι να με αγνοούν επιδεικτικά.
Αυτό πρέπει να κάνει και η κυβέρνηση και στους υπόλοιπους τομείς. Να αδιαφορήσει για τις γκρίνιες από κάτι «ταλαίπωρα γεροντάκια» –αλήθεια αυτοί που κυβέρνησαν τι έκαναν για τα τρένα;– και να κοιτάξει τα προβλήματα της κυρίως κοινωνίας. Γι’ αυτό άλλωστε εξελέγη αλλά και θα κριθεί στο μέλλον.
