Κύριε διευθυντά
Είναι γενική διαπίστωση ότι η γλώσσα μας σήμερα δοκιμάζεται δεινότατα όχι μόνο από την καλπάζουσα εισροή σε αυτήν ξένων λέξεων και όρων και την επιτεινόμενη χρόνο με τον χρόνο λεξιπενία, αλλά και από την αμέλεια τήρησης των σαφών κανόνων που διέπουν τη θέση των σημείων στίξης (κόμματος, παρενθέσεως, διπλής παύλας) και προπάντων της άνω τελείας, της οποίας η άγνοια χρήσης τείνει, ατυχώς, να την εξοβελίσει από τον γραπτό λόγο, όπως στα έντυπα και ηλεκτρονικά κείμενα διαπιστώνουμε.
Ακόμη δοκιμάζεται, και τούτο είναι όχι λιγότερο επιζήμιο, από την εσφαλμένη συντακτική και γραμματική διατύπωση (γνωστή ως σολοικισμό και βαρβαρισμό, αντίστοιχα), στην οποία συχνά περιπίπτουν, ως μη όφειλε, και πρόσωπα κατέχοντα υπεύθυνες θέσεις, καθιστάμενα κακό για τους άλλους παράδειγμα μίμησης. Ενδεικτική περίπτωση αποτελεί η συχνά ακουόμενη και γραφόμενη φράση «Εστιάζουμε στα κόστη», στην οποία σημειώνεται και σολοικισμός και βαρβαρισμός, διότι το συγκεκριμένο ρήμα συντάσσεται με αιτιατική και όχι εμπρόθετο (π.χ. εστιάζω το ενδιαφέρον μου σε κάτι), και η λέξη «κόστος», ως έννοια αφηρημένη, δεν έχει πληθυντικό.
Θα ήταν πραγματικά ευχής έργον, εάν όλοι μας, και πρώτοι οι όποιοι ταγοί μας, επιδεικνύαμε τη θαυμαστή γλωσσική ευαισθησία των αρχαίων μας προγόνων, όπως αυτή καταφαίνεται στο αναφερόμενο από τον Πλούταρχο ακόλουθο χαρακτηριστικό περιστατικό, το οποίο παραθέτουμε αυτολεξεί, καθώς χάρη στη σαφήνεια της διατυπώσεώς του γίνεται εύκολα αντιληπτό: «Αποστάντων Αθηναίων Δημήτριος ο Πολιορκητής ελών την πόλιν ήδη υπό της σιτοδείας κακώς έχουσαν … επέδωκε δωρεάν σίτον αυτοίς· δημηγορών δε περί τούτων εβαρβάρισε· των δε καθημένων τινός, ως έδει το ρήμα λεχθήναι, παραφωνήσαντος, Ουκούν, έφη, και της επανορθώσεως ταύτης άλλους υμίν πεντακισχιλίους επιδίδωμι μεδίμνους».
