Κύριε διευθυντά
Πλησιάζουμε προς το Πάσχα, το «πέρασμα» προς το καλύτερο και ωραιότερο για πιστεύοντες, εν μέσω δοκιμασιών, αμφιβολιών, ανασφαλειών και κάποτε οδυνών. Υφιστάμεθα το «Πάθος» και καρτερούμε το «Αναστάσιμο Φως» με την ελπίδα πως θα αφήσουμε πίσω θλίψεις και το χαμόγελο της «νέας εν Χριστώ ζωής και κοινωνίας» (εν τη Αγία Πόλει Ιερουσαλήμ, Πάσχα 2003, Ιεροσολύμων κυρού Ειρηναίου Α΄) θα φωτίσει το πασχαλινό ξημέρωμα. Φυσικά πάντοτε πριν από την Ανάσταση προηγείται Σταύρωση και Θάνατος! Συν Θεώ Αγίω θα φτάσουμε μετά την «Αποκαθήλωση» (Μ. Παρασκευή) μπροστά στον «Επιτάφιο» για να προσκυνήσουμε το «Σώμα» του Εσταυρωμένου Αναστάντος Χριστού. Εκεί θα ακουμπήσουμε «βάρη και εξομολογήσεις», όπως μας καλούσε να κάνουμε ο μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σκουτέλης, Προϊστάμενος της Ρωσικής Εκκλησίας της Αγίας Τριάδος (Φιλελλήνων, Αθήνα).
Ομως επειδή ο πειρασμός δεν έχει άλλη δουλειά απ’ το να μας εκνευρίζει χρονιάρες μέρες, κάποια άτομα που διακονούν σε ιερούς ναούς, παραδοσιακά εμφανίζουν ανεπίτρεπτες συμπεριφορές. ∆ιατακτικά απαγορεύουν σε πιστούς να πάρουν για ευλογία έστω και ένα λουλουδάκι από το «Σώμα», ουρλιάζουν για τήρηση «ευταξίας» και γενικά καταντάνε ναούς σε στρατόπεδα νεοσυλλέκτων άλλων επάρατων εποχών. Ηρεμούν μόνο αν φτάσει κάποιος/α εκ των «επισήμων»! Τότε η ευγένεια επανέρχεται και εξαφανίζονται οι ως άνω αγενείς συμπεριφορές. Μόνο που η Εκκλησία δεν είναι αποκλειστικά σύναξη «επισήμων», γιατί αν κλείνει μόνο προς τα εκεί σίγουρα αποκλίνει του σκοπού της και εκτρέπεται. Με την ελπίδα ότι την επί θύραις Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία θα προφυλάξει τους πονεμένους πιστούς από τον υπέρμετρο ζήλο όσων τάχθηκαν να διακονούν ναούς, ας φτάσουμε προς το Αγιο Πάσχα, δεόμενοι «υπέρ των μισούντων και αγαπώντων ημάς». Καλή Ανάσταση!
*Δρ Νομικής-Συγγραφέας, Αθήνα
