Κύριε διευθυντά
Καθώς προχωρούσε η ετήσια θητεία μου, ως Intern, στο νοσοκομείο Augustana Hospital στο Σικάγο (Ιούνιος 1964 – Ιούνιος 1965), υπό τον διάσημο τότε, ελληνικής καταγωγής, καρδιοχειρουργό Thomas Baffes (Θωμάς Μπαφέας), αλλά και υπό τους λοιπούς Αμερικανούς προϊσταμένους μου ιατρούς στο Αugustana Hospital, με γοήτευε η καρδιοχειρουργική. Οπωσδήποτε, ένας από τους λόγους ήταν ότι τη θεωρούσα δύσκολη και πολύπλοκη. Προέβαλλε επομένως μπροστά μου ως έδαφος για διερεύνηση και ως νέα πρόκληση. Καθώς αυξάνονταν οι ώρες μου στο χειρουργείο βοηθώντας τον Baffes, διέκρινα και άλλους δύο λόγους. Αντιλήφθηκα ότι η παλαιά μου αγάπη για την καρδιολογία θα γινόταν ακόμη μεγαλύτερη με την καρδιοχειρουργική, που από τότε φαινόταν ότι θα αποτελούσε, στο μέγιστο των περιπτώσεων, το θεραπευτικό σκέλος των καρδιοπαθειών. Ενας επιπλέον λόγος ήταν η φιλοδοξία μου να επιστρέψω κάποτε στην Ελλάδα και να συμβάλω, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, στην ανάπτυξη και ανύψωση του κύρους της ελληνικής Καρδιοχειρουργικής. Κάθε φορά που βοηθούσα τον Baffes να χειρουργήσει ένα Ελληνόπουλο (που έφερνε η οργάνωση ΑHEPA από την Ελλάδα), τον άκουγα να μονολογεί και να λέγει: «Τι κρίμα για το κακόμοιρο παιδάκι να μην μπορεί να χειρουργηθεί στην Ελλάδα». ∆εν το σχολίαζα, φυσικά, αλλά ένιωθα να γεννάται μέσα μου μια υποχρέωση και ένας στόχος να προβάλλει στον ορίζοντά μου. Οχι τόσο από οίκτο για «το κακόμοιρο το παιδάκι», που ασφαλώς ένιωθα, αλλά κυρίως, γιατί ο μονόλογος του Baffes αισθανόμουν να πληγώνει το γόητρο της ελληνικής Ιατρικής.
Συναισθανόμενος ο Baffes ότι έγινε αιτία να «ερωτευθώ» την καρδιοχειρουργική, θεώρησε υποχρέωσή του να με βοηθήσει να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Τον Οκτώβριο 1964 με συμβούλευσε να κάνω αίτηση στο Northwestern University (Σικάγο) για να συνεχίσω εκεί την εκπαίδευσή μου στη Χειρουργική. Εστειλε και συστατική επιστολή για να υποστηρίξει την αίτησή μου. Δέκα ημέρες αργότερα, το Northwestern University με ειδοποίησε ότι με δέχθηκε στο τετραετές πρόγραμμα εκπαιδεύσεως στη Γενική Χειρουργική που θα άρχιζε την 1η Ιουλίου 1965. Ο Baffes έμαθε με χαρά και ικανοποίηση τα νέα μου από το Northwestern University. Τον εχαροποίησα ακόμα περισσότερο τον Ιούνιο του 1969, όταν τον επληροφόρησα ότι στο Northwestern University θα συνέχιζα την εκπαίδευσή μου και στη Χειρουργική Θώρακος-Καρδίας. Ευελπιστούσε ότι θα με κρατούσε στο Σικάγο ως συνεργάτη του. Το 1971, ο Baffes (αναπληρωτής καθηγητής στο Northwestern University τότε) με αποχαιρέτησε λέγοντάς μου: «Αν δεν τα καταφέρεις στην Ελλάδα, γύρισε πίσω στο Σικάγο κι έλα να συνεργασθούμε».
ΥΓ.: Από το βιβλίο μου «Με το χέρι στην καρδιά».
*Καρδιοχειρουργός
