Κύριε διευθυντά
Στον δημόσιο διάλογο πολύ συχνά συγχέονται, παραλείπονται ή αγνοούνται δύο απλά και βασικά θέματα που θα αναφέρω παρακάτω, με αποτέλεσμα από τη συζήτηση να μη βγαίνει συμπέρασμα. Αφορμή μού έδωσε μία συζήτηση στο ∆ιαδίκτυο που αφορούσε δικηγόρο πολιτικό, ο οποίος υπερασπιζόταν κάποιον που κατηγορείτο για βιασμούς τεσσάρων γυναικών και όπως αναφερόταν, με διάφορα τερτίπια και αναβολές επί οκτώ χρόνια καθυστερούσε η δίκη και η απονομή δικαιοσύνης και σχολιάζετο αυτό ως φυσιολογικό, ηθικό και νόμιμο, μιας και ήταν δικηγόρος υπεράσπισής του.
Επ’ αυτών θα ήθελα να σχολιάσω τα εξής:
1) Η υπεράσπιση κατηγορουμένων σε μια δίκη δεν είναι χωρίς όρια. Ο ρόλος του δικηγόρου υπεράσπισης είναι, με την έρευνα που θα κάνει, τα στοιχεία που θα προσκομίσει και τα επιχειρήματα που θα προβάλει, να φωτίσει την αλήθεια και να συμβάλει στην απονομή δικαιοσύνης και όχι στη συγκάλυψη της αλήθειας. ∆εν είναι ο ρόλος του πάση θυσία η αθώωση του κατηγορουμένου. Κανονικά τέτοιου είδους συμπεριφορά δικηγόρων θα έπρεπε να ελέγχεται και να τιμωρείται.
2) Οι περισσότεροι ομιλητές συγχέουν τη διοικητική, την πολιτική ευθύνη, με την ποινική ευθύνη. Στον στρατό λένε ότι ο διοικητής μιας μονάδας είναι υπεύθυνος για ό,τι έπραξε και για ό,τι παρέλειψε να πράξει. Και είναι σωστό αυτό και ισχύει για όλους όσοι ασκούν εξουσία. Στο δικαστήριο όμως θα πάει αν διέπραξε αδίκημα προβλεπόμενο από τον νόμο, και αρμόδια γι’ αυτό είναι μόνο η δικαιοσύνη. Τις κυρώσεις για τη διοικητική ευθύνη τις καταλογίζει κατά το δοκούν η προϊσταμένη αρχή, τις δε πολιτικές ευθύνες τις καταλογίζει ο λαός με την ψήφο του στις εκλογές, και εκεί κλείνει η υπόθεση. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων και η λαϊκή ετυμηγορία, ακόμα και αν είναι λανθασμένες, και ενίοτε συμβαίνει και αυτό, ενέχουν θέσιν αλήθειας, διότι δεν γίνεται αλλιώς, για να προχωρήσει η κοινωνία και η ζωή.
Το αποκορύφωμα της σύγχυσης και της ομαδικής ψύχωσης είναι τα όσα συμβαίνουν γενικώς στη χώρα μας τα τελευταία δύο χρόνια. Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ο Φρίντριχ Νίτσε, που είπε ότι «Στα άτομα η παραφροσύνη είναι κάτι το σπάνιο, αλλά στις ομάδες, στα κόμματα, στους λαούς, στις εποχές είναι ο κανόνας».
*Οφθαλμίατρος Λάρισα
