Κύριε διευθυντά
Κυριακάτικη συνήθεια ετών, η παρέα να πίνει τον πρωινό καφέ της σε μια συγκεκριμένη καφετέρια, σε προάστιο των Αθηνών.
Η καφετέρια έχει έναν κλειστό χώρο, όπου είναι το μπαρ και παρασκευάζονται οι καφέδες και άλλα ροφήματα, έναν ανοιχτό ουσιαστικά, μεγάλο χώρο, καλυπτόμενο, ανάλογα με τον καιρό, με πτυσσόμενη τέντα, όπου είναι ανεπτυγμένα όλα σχεδόν τα τραπέζια και τα καθίσματα και έναν άλλο κλειστό χώρο, στην ίδια αυλή αλλά έξω από τον κύριο χώρο της καφετέριας, ο οποίος διαθέτει και τραπέζια αλλά και χώρο όπου παρασκευάζονται, βασικά, τα ελαφριά φαγητά (snacks) των πελατών.
Την Κυριακή 23-3-25 κάτι δεν πήγαινε καλά στο μάτι ενός τακτικού θαμώνα. Ο χώρος παρασκευής των καφέδων ήταν κλειστός και χωρίς φώτα. Τον είχε κλείσει πριν από λίγες ημέρες η αρμόδια υπηρεσία και είχε επιβάλει την αναστολή λειτουργίας της καφετέριας για δέκα ημέρες, για κάποια παράβαση.
Επειδή όμως ζούμε στη χώρα των θαυμάτων, της ασυδοσίας και της κομπίνας, οι υπόλοιποι χώροι της καφετέριας λειτουργούσαν κανονικά! Η καφετέρια γεμάτη, με μόνη διαφορά οι καφέδες και τα ροφήματα να παρασκευάζονται, αντί στον κλειστό, λόγω της ποινής, χώρο, στον διπλανό μαζί με τα σνακ.
Το άλλο που συνέβαινε ήταν ότι, αφού υποτίθεται ότι η καφετέρια ήταν κλειστή, δεν λειτουργούσαν τα συνδεδεμένα με την εφορία POS και η πληρωμή του λογαριασμού γινόταν με μετρητά και με προσωρινές αποδείξεις παραγγελίας, και ο νοών νοείτω.
Αν ήμουν ο ιδιοκτήτης της καφετέριας θα παρακαλούσα, αν ήταν δυνατόν, να την έκλειναν με αυτόν τον τρόπο όλο τον χρόνο, ώστε να καρπούμαι τα έσοδα, χωρίς να πληρώνω σεντ στην εφορία.
Και διερωτάται κανείς, μετά το κλείσιμο της καφετέριας για δέκα ημέρες, πέρασε κάποιος αρμόδιος, στο ενδιάμεσο, να ελέγξει αν πράγματι είναι κλειστή; Σίγουρα όχι.
Η υπηρεσία έκανε το καθήκον της και την έκλεισε και κόλλησε και χαρτί στην πόρτα. Τι άλλο θέλετε; Ελλάς το μεγαλείο σου!
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
