Κύριε διευθυντά
Η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών από τις δασικές πυρκαγιές αποτελεί αρμοδιότητα και υποχρέωση της ∆ιευθύνσεως ∆ασών του υπουργείου Περιβάλλοντος, ενώ τα προληπτικά μέτρα δεν είναι άλλα από την κατασκευή αντιπυρικών ζωνών στα σημεία σμίξης δάσους – κατοικιών, όπως αυτό έχει καθοριστεί και από την Επιτροπή του Γερμανού καθηγητή Γκολντάμερ το 2018 και έχει θεσπιστεί από υπουργικές αποφάσεις του 2019. Είναι μια υποχρέωση της ∆ιευθύνσεως ∆ασών, την οποία έχει αποφύγει να εφαρμόσει, παρά τα εκατομμύρια που της έχουν διατεθεί και τη σωρεία των σχετικών διατάξεων για την κατασκευή τους και παρά την επισήμανση του ιδίου του πρωθυπουργού το 2021, κατά την οποία ο κύριος σκοπός της πρόληψης των δασικών πυρκαγιών είναι η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών και του καθορισμού 18 τέτοιων ζωνών, των οποίων πρέπει να αρχίσει άμεσα η κατασκευή τους, όπως τόνισε. Εκτοτε όμως δεν κατασκευάστηκε καμία και αυτό οφείλεται και βαρύνει τη Γ.∆. ∆ασών.
Σε αντίθεση με τα παραπάνω στην Πορτογαλία, μετά τη δασική πυρκαγιά το 2017, κατά την οποία βρήκαν τον θάνατο πάνω από 100 πολίτες, αποφασίστηκε η αύξηση του πλάτους των αντιπυρικών ζωνών στις περιοχές σμίξης δάσους – κατοικιών στα 250-300 μέτρα και άρχισε η εφαρμογή τους από το 2018.
Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και η Ισπανία και η Γαλλία.
Εάν η Ελλάδα είχε ακολουθήσει εγκαίρως τον ίδιο δρόμο, θα είχαμε αποφύγει την τραγωδία στο Μάτι, καθώς και τις καταστροφές των 500 κτιρίων από τις δασικές πυρκαγιές που επακολούθησαν, σε Πεντέλη, Υμηττό – Γλυφάδα – Βούλα, Πάρνηθα – Βαρυμπόμπη και στην πρόσφατη της Πεντέλης.
Εντούτοις, η ∆ιεύθυνση ∆ασών εξακολουθεί να αποφεύγει την κατασκευή αυτών των ζωνών και επιμένει στην κατασκευή έργων, τα οποία ουδόλως βοηθούν στην πρόληψη των δασικών πυρκαγιών, ούτε στην καταστολή τους. Παράδειγμα, η πρόσφατη πυρκαγιά στην Πεντέλη, η οποία πέρασε από τα έργα πρόληψης χωρίς να σταματήσει, ούτε η Πυροσβεστική να διευκολυνθεί για την κατάσβεσή της, οδηγώντας στο ερώτημα, κατά πόσον οι διαμορφωτές αυτών των μέτρων ενδιαφέρονται για την προστασία των δασών.
Αποτελεί και αυτό ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, που εισηγείται μέτρα, τα οποία στοχεύουν στην «εξυπηρέτηση» των στελεχών της και όχι στην εξυπηρέτηση των πολιτών.
Τα αποτελέσματα αυτής της πρακτικής της ελληνικής διοίκησης τα πληροφορήθηκε ο ελληνικός λαός με τον τραγικότερο τρόπο.
Τον άδικο χαμό των 57 νέων στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη που, πέραν της πολιτικής εκμετάλλευσης, η οποία αποφεύγει να αναδείξει επί της ουσίας το πρόβλημα, οφείλεται στα προνόμια κάθε συνδικαλιστικής ομάδας και στο καθεστώς της ανομίας που έχει εγκατασταθεί στη δημόσια διοίκηση, η οποία δημιούργησε τα βιλαέτια των συνδικαλιστικών ομάδων, τα οποία καμία κυβέρνηση δεν αγγίζει, χωρίς τη συναίνεση της αντιπολίτευσης… Προνόμια και αρμοδιότητες, που μεγιστοποιούν το πρόβλημα και πρέπει να αφαιρεθούν.
Παράδειγμα η κατάργηση των ελέγχων των διαφόρων μελετών από τα Πολεοδομικά Γραφεία, που δεν προσέφεραν τίποτα, ενώ ανάσαναν οι πολίτες και οι μηχανικοί από τις αυθαιρεσίες των υπαλλήλων.
Σε ό,τι αφορά τη δημιουργία των αντιπυρικών ζωνών, που θα καθορίσει ο περιφερειάρχης και οι δήμοι, πρέπει η κατασκευή τους να γίνει όπως στο εξωτερικό και η ανάθεση της κατασκευής τους απευθείας σε μεγάλες τεχνικές εταιρείες, ενώ η αρμοδιότητα επ’ αυτών να μεταφερθεί στη ∆ιεύθυνση Γεωργίας.
Τα χρήματα υπάρχουν και είναι του προγράμματος «Αntinero».
*Πολιτικός μηχανικός διπλωματούχος ΕΜΠ
