Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 11ης Μαρτίου της «Καθημερινής» φιλοξενούνται οι δηλώσεις του χαράκτη Χριστόφορου Κατσαδιώτη, με αφορμή τον βανδαλισμό των έργων «τέχνης» του.
Μεταξύ άλλων δηλώνει πως η θρησκεία μάς εκπαιδεύει, ένεκα της αμαρτίας, να είμαστε εκ γενετής φοβισμένοι και ενοχοποιημένοι, πως οι βιογραφίες των αγίων και οι στρατιωτικές περιβολές τους γεννούν την τεράστια απορία, πώς αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να μεταφέρουν τον λόγο του Θεού και ακολούθως αναρωτιέται πόσοι πόλεμοι έχουν γίνει στο όνομά της και ότι η ίδια αποτελεί το πιο κιτς στοιχείο της λαογραφίας μας.
Πρόκειται για τον ορισμό της στρατευμένης και μισαλλόδοξης «τέχνης», που υποδαυλίζει και υποκινεί τα θρησκευτικά πάθη, ενώ η πρωτοτυπία και η καινοτομία της εξαντλείται στο να αναπαριστά σύμβολα της χριστιανικής πίστης διά του ζωομορφισμού.
Τα έργα και οι δηλώσεις του κ. Κατσαδιώτη είναι ο ορισμός του βλάσφημου, πολεμικού και αντιχριστιανικού μηνύματος, το οποίο προβάλλεται με δήθεν «καλλιτεχνικό» μανδύα, αφού ο χαράκτης πολύ απλά δεν σέβεται τη θρησκευτική πίστη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, όπως αυτή άλλωστε κατοχυρώνεται στο άρθρο δύο (2) του Συντάγματος, περί κρατούσας θρησκείας.
Ο χαράκτης επεδίωκε απλά την προβολή διά της πρόκλησης, αφυδατωμένος κατ’ ουσίαν από καλλιτεχνική έμπνευση και η Εθνική Πινακοθήκη με ζήλο τού παρείχε τα μέσα, για να προβάλει με άνεση τη ματαιοδοξία του.
Λυπάμαι αλλά τίποτα δεν υπάρχει στη ζωή χωρίς όριο.
Τα δικαιώματα του ενός σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου.
Οσοι επιδιώκουν για τον εαυτό τους τη δήθεν «τέχνη» τους και άλλοτε για την ελευθεροστομία τους ή τη σάτιρά τους, την εκ προοιμίου αυτοεξαίρεσή τους από τα συνταγματικά όρια που τίθενται για το σύνολο των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, το μόνο που επιδιώκουν ανεπιτυχώς είναι να καταστρατηγούν την κατοχυρωμένη αρχή της ισότητας, επιφυλάσσοντας για τους ίδιους προνομιακή θέση ωσάν να είναι αυθεντίες, που μπορούν να πράττουν και δρουν στο απυρόβλητο.
Και οι κρίνοντες κρίνονται.
Η πράξη της αυτοδικίας του βουλευτή Παπαδόπουλου ενέχει ηθική, νομική και κοινωνική απαξία, υπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες.
Είναι καταδικαστέα.
Η Εθνική Πινακοθήκη δεν θα έπρεπε όμως ποτέ να δώσει βήμα σε προσβλητικές και ποταπές «καλλιτεχνικές» δημιουργίες, σεβόμενη τουλάχιστον το άρθρο δύο (2) του Συντάγματος.
Τα νόμιμα δικαστικά μέσα είναι η απάντηση στην προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος.
*Δικηγόρος – Θεολόγος
