Κύριε διευθυντά
Είμαι βέβαιος ότι, εξαιτίας της παραδειγματικής δημοκρατικότητας της έγκριτης εφημερίδας σας, θα προβάλλατε και μιαν οιονεί-διαφωνία και του τελευταίου αναγνώστη σας – ακόμη και προς κύριο άρθρο της εφημερίδας. Θα ήταν και η περίπτωση αυτής εδώ της επιστολής, σχετικώς με το κύριο άρθρο της Κυριακής 9.3.25, με τίτλο «”Δανία” στα χαρτιά», το οποίο νομίζω ότι οφείλει να ακουσθεί ως κήρυγμα αγώνα για τη σωτηρία του λαού μας, ενώπιον τεράστιων εσωγενών (και για τούτο δυσδιάκριτων) κινδύνων που τον απειλούν. Διότι, πράγματι, για το μέγα πλήθος των αρνητικών επιδόσεών μας, είναι ορθότατη η ερμηνεία σας: Μέγα είναι και το πλήθος των νόμων και διατάξεων που μένει ανεφάρμοστο από εμάς τους ίδιους. Τι μέλλον άραγε μας περιμένει, ανάμεσα σε ανταγωνιστικούς συντεταγμένους λαούς, αφενός, και σε αδίστακτους δικτάτορες αφετέρου;
Θα ανέμενε λοιπόν κανείς μια θεραπεία συνεπή προς την Αιτία της ασθενείας – δηλαδή μια παρέμβαση στο Εθος ημών των ιδίων, κι όχι βέβαια νέες απαγορεύσεις ή (όπερ το αυτό) «πολιτικούς με πυγμήν»; Αλήθεια, πόσοι πυγμικοί πολιτικοί (ή πόσοι πρόσθετοι έλεγχοι) απαιτούνται για να πεισθεί μισό εκατομμύριο δημοσίων λειτουργών, κι άλλο μισό εκατομμύριο επαγγελματιών, να εκτελούν το καθήκον τους; Μήπως λοιπόν, αντί της ηγετικής πυγμής, οφείλουμε (με συλλαλητήρια, ναι) να απαιτήσουμε την πλατιά συναίνεση για την πολυετή οργάνωση της ανάνηψης της συνειδήσεως – έργο εξόχως πολιτικό (και όχι «κατηχητικό»);
*Πεντέλη
