Κύριε διευθυντά
Από την εποχή του Βιετνάμ και του Κίσινγκερ νομίζω ότι μάθαμε περισσότερα, κυρίως για τις βαθιές ρίζες των δημοκρατικών θεσμών στην Αμερική. Γράφω επειδή συμφωνώ με την επιστολή του κ. Γιάννη Βεζύρογλου («Καθημερινή», Γράμματα Αναγνωστών, 11 Μαρτίου 2025) με τον τίτλο «Οι πρώην πρόεδροι γιατί σιωπούν;».
Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι οι πρόεδροι ενδεχομένως σιωπούν από σεβασμό στην πρόσφατη ψήφο του λαού ή ότι καραδοκούν για οικονομικές συνέπειες λαθών(;) του νέου προέδρου ώστε να αντιδράσουν αργότερα με περισσότερη ασφάλεια.
Ωστόσο, ανεξαρτήτως αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με τις απόψεις του νέου προέδρου, ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξωτερική πολιτική από τον «πλανητάρχη» προκαλεί ρήγματα στο όνομα της δημοκρατικής Αμερικής και μας θυμίζει κάποιες αμερικανικές ταινίες όπου ευτυχώς στο τέλος επικρατούν οι δημοκρατικές αρχές των πολιτών της χώρας. Σήμερα, η στρατηγική της «διπλωματικής» διαπραγμάτευσης με εκκωφαντική αναφορά σε «χαρτιά», με απαίτηση για παραχώρηση του πλούτου μιας χώρας και με ορισμό της δαπάνης «προστασίας» για τους αδύναμους, παραπέμπει σε κάποιες μεθόδους που μόνο φόβο γεννούν σε –στρατηγικά έστω– συμμάχους της Αμερικής. Η παγκόσμια ιστορία διδάσκει για το πώς οι παλιές αποικιοκρατικές επιρροές αντικαταστάθηκαν από την αμερικανική (κυρίως μέσω της υλικής βοήθειας στους αδυνάτους). Αν λοιπόν το όνομα της Αμερικής συνδεθεί με τον φόβο απέναντι στη μεγάλη υλικοτεχνική της ισχύ, αυτό θα οδηγήσει λαούς στην αγκαλιά άλλων χωρών που νομίζω ότι η Αμερική θέλει να υποβαθμίσει, ή μήπως και να «απαγορεύσει»;
*Αρχαιολόγος, Αθήνα
