Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώντας τις συνεδριάσεις της Βουλής με αντικείμενο την πρόταση μομφής τεσσάρων πολιτικών κομμάτων κατά της κυβέρνησης ντράπηκα για μία ακόμη φορά για το επίπεδο συζήτησης των βουλευτών μας. Για τις λεκτικές και «σωματικές» εκφράσεις τους που κακώς ή καλώς σήμερα με την τηλεόραση έχει τη δυνατότητα να τις παρακολουθεί καθένας από το σπίτι του, να σχολιάζει, να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.
∆εν μπορώ όμως παράλληλα να μην αναρωτηθώ για μία ακόμη φορά εάν ήταν αυτές οι πιο κατάλληλες μέρες να προγραμματίσουν οι καθηγητές και οι δάσκαλοι επίσκεψη στη Βουλή… Να παρακολουθούν αυτή την παρακμή του πολιτικού μας κόσμου.
Και πώς θα εξηγήσουν στη συνέχεια στους μαθητές τους στην τάξη τι άκουσαν και γιατί; Είναι έτοιμοι, είναι κατάλληλοι οι εκπαιδευτικοί να αναλάβουν έναν τόσο υπεύθυνο ρόλο; Και βάσει ποιων κριτηρίων των πολιτικών τους πιστεύω; Ποιων αξιών; Ισως το υπουργείο Παιδείας να πρέπει να λάβει θέση. Ισως να απαγορεύσει τις επισκέψεις αυτές. Αλλο η επίσκεψη στο κτίριο, άλλο η ιστορία της Βουλής κι άλλο η συμμετοχή στο ακροατήριο. ∆ιάβασα στην «Καθημερινή» της 5ης Μαρτίου την επιστολή του κ. Μιχάλη Μόσχου και την αγωνία του για το μέλλον των παιδιών μας και των εγγονών μας. Και συμφωνώ.
Ομως ταυτόχρονα ένιωσα τύψεις ως μάνα και ως γιαγιά. Γιατί πράγματι όσοι από μας έχουμε περάσει τα 70 πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ιδιαίτερα τυχερούς. Και παράλληλα πρέπει να νιώθουμε ένοχοι, γιατί εμείς κτίσαμε αυτόν τον κόσμο που μέσα τους καλούνται να ζήσουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
«Σε τι κόσμο μπαμπά μ’ έχεις φέρει να ζήσω;».
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
