Κύριε διευθυντά
Ξεφυλλίζοντας, διαβάζοντας και απολαμβάνοντας το εξαιρετικό αφιέρωμα για τον Παναγιώτη Τέτση, που συνόδευε το Κυριακάτικο φύλλο της «Καθημερινής» της 23ης Φεβρουαρίου, ήρθε στη μνήμη μου μια συνέντευξη που είχαμε δώσει από κοινού με τον αείμνηστο σπουδαίο ζωγράφο (που με τιμούσε με τη φιλία του) στον συνεργάτη σας κ. ∆ημήτρη Ρηγόπουλο τον Οκτώβριο 2007. Ο Τέτσης ήταν τότε πρόεδρος του ∆ιοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης κι εγώ μέλος του. Ασπαζόταν δε την ιδέα, με την οποία κι εγώ συμφωνούσα, για ένα νέο ευρύτερο, εμβληματικό κτίριο της Πινακοθήκης στους Αμπελοκήπους, ιδίως στον άξονα του γηπέδου του Παναθηναϊκού, των προσφυγικών κατοικιών και του νοσοκομείου «Ελπίς». Ισως μάλιστα μπορούσε να προστεθεί εκεί μια πτέρυγα ως «Μουσείο του Αγώνα», κατά το σχετικό «τάμα του Εθνους», πριν από την 200ή επέτειο της Ανεξαρτησίας, που παρήλθε πλέον κι αυτή χωρίς ένα μείζον συμβολικό αποτύπωμα στην εθνική συνείδηση. Ατυχώς, η ιδέα τέθηκε στις ελληνικές καλένδες, κατά τη συνήθη πρακτική ως προς τις λεγόμενες «ουτοπίες των διανοητών».
Αντ. Μακρυδημήτρης
Ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ
