Κύριε διευθυντά
Οι προσωπικές εμπειρίες του καθενός μας δεν ενδιαφέρουν το ευρύ αναγνωστικό κοινό της «Καθημερινής». Ισως όμως κάποιες από τις εμπειρίες αυτές να αποτελούν μέτρο σύγκρισης αντιλήψεων των «εδώ» και των «αλλού».
Ημουν πλέον στο τέταρτο και τελευταίο έτος της φοίτησής μου στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, όταν θέλησα να μάθω να οδηγώ αυτοκίνητο. Υστερα από κάποια μαθήματα, ήρθε η ημέρα να περάσω από εξετάσεις. Μεταξύ των άλλων, ο εξεταστής με πήγε σε ένα μεγάλο χώρο όπου ήταν στημένα βαρέλια σε συγκεκριμένη διάταξη. Με έβαλε να περνάω διά μέσου των βαρελιών με την όπισθεν, ώστε να διαπιστώσει προφανώς την ικανότητά μου να ελίσσομαι σε κάπως κλειστά διαστήματα.
Μετά μέσα στην πόλη μού είπε, «έχεις την τάση να οδηγείς στο άκρο δεξιό του δρόμου και θα προκαλέσεις δυστύχημα» και με έκοψε. (Στην Αγγλία τα αυτοκίνητα κινούνται στην αριστερή πλευρά του δρόμου).
Γύρισα στην Αθήνα και πήρα νέα μαθήματα οδήγησης. Την ημέρα των εξετάσεων, μαζί με τον δάσκαλό μου και τον εξεταστή μπήκαμε στο αυτοκίνητο σχεδόν στη συμβολή της οδού Σόλωνος και Ιπποκράτους. Μόλις καθίσαμε, ο εξεταστής μού λέει: «Κατέβα τη Σόλωνος και άφησέ με στην πλατεία Κάνιγγος να πάρω το λεωφορείο μου».
Κι έτσι πήρα το δίπλωμα οδήγησης! Ευτυχώς μέχρι το 2016 που οδηγούσα, δεν προκάλεσα κανένα δυστύχημα.
Ισως τα τόσο συχνά δυστυχήματα στους δρόμους μας να οφείλονται και στην ευκολία που δίδονται τα διπλώματα οδήγησης…
*Χαλάνδρι
