Κύριε διευθυντά
Τη ∆ευτέρα 27 Ιανουαρίου, η Πρόεδρος της Ελληνικής ∆ημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος στο Θησείο, με αφορμή την 80ή επέτειο της απελευθέρωσης από το στρατόπεδο εξόντωσης του Αουσβιτς.
Πρωτοέμαθα για την εξόντωση των Εβραίων στο στρατόπεδο του Αουσβιτς σε ηλικία 8 ετών, όταν είδα στο χέρι του γιατρού που μου έσωσε τη ζωή τον αριθμό του από το στρατόπεδο.
Τον γιατρό Περέζ που αποφάσισε να «ανεβάσει» τη μητέρα μου κι εμένα από το Ξυλόκαστρο στην Αθήνα όταν η γη εσείετο από τους σεισμούς των Επτανήσων του 1953, με κρίση σκωληκοειδίτιδος, αφήνοντας πίσω τη γυναίκα του και την κόρη του. ∆εν θα τον ξεχάσω ποτέ.
Με την ευκαιρία της επετείου του Ολοκαυτώματος αναρωτήθηκα τι γνωρίζουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας για το Αουσβιτς. Στην πατρίδα μας μέχρι παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η εβραϊκή κοινότητα παρέμενε χωριστή και ελάχιστα αφομοιωμένη, με ισχυρή συνείδηση της πολιτιστικής της ταυτότητας. Μια κοινότητα που αριθμούσε, σύμφωνα με την απογραφή του 1928, 72.791 άτομα (το 1,17% του συνολικού πληθυσμού της χώρας).
Σύμφωνα με την απογραφή του 1940, ο αριθμός αυτός είχε μειωθεί σε 67.661. Ακολούθησε το Ολοκαύτωμα.
Σίγουρα το ποσοστό του 1% περίπου δεν είναι μεγάλος αριθμός, όμως δεν είναι αμελητέος.
Σήμερα που τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή κρατούν μια ιδιαίτερα σημαντική θέση στα ΜΜΕ, δεν θα έπρεπε άραγε να διδάσκεται στα σχολεία (αν όχι στα δημοτικά, στη μέση εκπαίδευση) η ιστορία του Ολοκαυτώματος; ∆εν θα έπρεπε να τιμούν την ημέρα των 80 χρόνων από την επέτειο της απελευθέρωσης;
Ισως η γνώση της απάνθρωπης αυτής τραγωδίας να έδινε αφορμές για σκέψεις. Ισως να βοηθούσε η νέα γενιά να γίνει λίγο καλύτερη, λίγο πιο σοφή…
