Κύριε διευθυντά
Οι πρωτοβουλίες Τραμπ στη διεθνή σκηνή πριν ακόμα συμπληρωθεί μήνας από την ενθρόνισή του στο προεδρικό αξίωμα μας εκπλήσσουν και μας προβληματίζουν. Οι αδίστακτες, σίγουρα αντισυνταγματικές πρωτοβουλίες του με σκοπό επιχειρηματικά οφέλη και πλουτισμό του ιδίου και της οικογένειάς του καταπατούν κάθε αξία ηθικής και τιμιότητας και εξευτελίζουν κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης (άρθρο 1-9-8 του Συντάγματος των ΗΠΑ – emoluments clause).
Παραθέτω το γεωπολιτικό σκεπτικό του ανάλγητου προέδρου των ΗΠΑ που πιθανώς τον οδήγησε στην αρχική απόφαση να θέσει υποψηφιότητα και που εν μέρει τον καθοδηγεί στις καθημερινές αποφάσεις του.
Μια προσεκτική ματιά στον παγκόσμιο χάρτη εύκολα διακρίνει τις μεγάλες γήινες μάζες που κυριαρχούν στην υφήλιο: αν η απροσπέλαστη ευρωασιατική μάζα της Ρωσίας συνιστά ένα αήττητο κράτος και δικαιολογεί φιλοδοξίες κυριαρχίας, ανάλογες αήττητες γεωπολιτικές οντότητες συνιστούν η κραταιά Κίνα με το φράγμα των Ιμαλαΐων και τα πολλά προσαρτημένα κράτη-δορυφόρους της, αλλά και η σχεδόν απρόσβλητη ήπειρος-χερσόνησος των Ινδιών όπως και η απομονωμένη, αχανής Αυστραλία. Καμία πλανητική δύναμη δεν θα αναλογιζόταν ποτέ την αντιπαράθεση με σκοπό την κυριαρχία μιας από τις χώρες αυτές.
Για τις ΗΠΑ του Τραμπ η κυριαρχία στον πλανήτη Γη εξαρτάται από την πρωτοκαθεδρία σε γεωπολιτικές δυνατότητες. Πώς θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν οι ΗΠΑ στο βόρειο ημισφαίριο; Πρώτα αποκτώντας τη γεωπολιτική μάζα που συναγωνίζεται τη ρωσική επικράτεια (ήτοι Αλάσκα – Καναδάς – Γροιλανδία – ΗΠΑ), διασφαλίζοντας τα νώτα τους με την κυριαρχία της διώρυγας του Παναμά και προσελκύοντας τη Ρωσία όσο γίνεται μακρύτερα από την επιρροή της Κίνας (η συμμαχική σύζευξη Ρωσίας και Κίνας δημιουργεί άλλωστε την απολύτως αήττητη οντότητα). Ισως η καταξιωμένη έκφραση «διαίρει και βασίλευε» ισχύει και εδώ, αλλά η ουσία της τραμπικής γεωπολιτικής στηρίζεται σε κουκιά μετρημένα: οι ΗΠΑ θα παραμείνουν «πλανητάρχες» διότι καμιά άλλη κρατική οντότητα δεν θα είναι ικανή να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους στον πλανήτη Γη.
∆εδομένου του σκηνικού της πλανηταρχικής διακυβέρνησης, μόνον εξωγήινοι θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τις δυνάμεις και τις καταβολές του.
Η θέση της Ευρώπης στο νεοφυές αυτό γίγνεσθαι δεν μπορεί παρά να παραμείνει στο λυκόφως της ιστορικής και πολιτιστικής της κληρονομιάς, μία ήπειρος που προσφέρει ειρηνικές, ψυχαγωγικές, καλλιτεχνικές, μορφωτικές εμπειρίες στους θιασώτες της. Ισως η Ακρόπολη των Αθηνών, η Βιέννη του Στράους, το Λάιπζιγκ του Μπαχ, το Στράτφοντ-απόν-Εϊβον του Σαίξπηρ και τόσοι άλλοι μεγαλόπνοοι προορισμοί να μας δείχνουν τον δρόμο του μέλλοντος.
Το μέγιστο ερώτημα παραμένει βέβαια εάν ο Τραμπ και το βαθύπλουτο, διεφθαρμένο σινάφι του θα επιζήσουν πέραν της τρέχουσας τετραετίας.
