Κύριε διευθυντά
Ο Τηλέμαχος Νταλάκας (1895-1960) γεννήθηκε στο βάθος του μεγάλου κόλπου του Αδραμυττίου, νοτίως της χερσονήσου της Τρωάδας. Σε ηλικία 20 ετών μετακινήθηκε, απέναντι στη Λέσβο, ενώ θρυλείται ότι συμμετείχε και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στη συνέχεια, αφού πληγώθηκε από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, κατέφθασε στο λιμάνι του Πειραιά το 1925, προς αναζήτηση «μιας καλύτερης τύχης».
Στην Αθήνα, υιοθέτησε το ονοματεπώνυμο Αρμάνδος ∆ελαπατρίδης και ίδρυσε το κόμμα των «Κυανολεύκων», ενώ κυκλοφορούσε πάντα καλοντυμένος, με φράκο, ημίψηλο καπέλο και μονόκλ. Εκφωνούσε με στόμφο παλμώδεις πολιτικές ομιλίες, προκαλώντας παραλήρημα ενθουσιασμού στους θαμώνες των καφενέδων, αλλά και στην «υψηλή κοινωνία» του κλεινού Αστεως.
Ως «εκλογική περιφέρειά» του μπορεί να θεωρηθεί η ευρύτερη περιοχή της πλατείας Συντάγματος, ενώ τα «κεντρικά γραφεία» βρίσκονταν στο περίφημο καφενείο του Ζαχαράτου. Σε κατά καιρούς «προγραμματικές δηλώσεις» του είχε διατυπώσει τη δέσμευση ότι: «Θα βγάλω τα συρματοπλέγματα από το ∆αφνί και θα τα βάλω στα ελληνικά σύνορα, καθότι είναι αδιανόητο να υπάρχουν Ελληνες διαβιούντες εκτός φρενοκομείου».
Πέραν της πολιτικής είχε και ένα δίδυμο πάθος, τη λογοτεχνία. Κορυφαίο έργο του υπήρξε το «Η κοινωνία γελά». Η κλοπή των ανέκδοτων χειρογράφων από κακεντρεχείς φιλοπαίγμονες «ψηφοφόρους» του, υπήρξε ένα χτύπημα που βάθυνε ακόμα περισσότερο τα εσωτερικά ρήγματα στην ψυχή του συμπαθούς Προέδρου των «Κυανολεύκων».
Συν τω χρόνω όμως, η εμβληματική φιγούρα άρχισε να ξεθωριάζει. Στη δεκαετία του 1930 νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο, όπου παρέμεινε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Μετεμφυλιακά, δυστυχώς η μεσοπολεμική αστική λεπτότητα του «δελαπατριδείου» ακροατηρίου είχε δώσει τη θέση της σε χονδροειδείς απρέπειες και χυδαιότητες, τις οποίες ανεχόταν με καρτερικότητα και πραότητα ο Αρμάνδος.
Απεβίωσε την 1η Ιουνίου 1960, η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, ενώ οι αρθρογράφοι της εποχής αναφέρθηκαν στον εκδημήσαντα με τρυφερή και νοσταλγική διάθεση (βλ. «Ψηφίδες Ιστορίας», Π. Παπαπολυβίου, Λευκωσία 2017).
Στις μέρες μας, όπου ο κοινωνικοπολιτικός «εκτροχιασμός» σοκάρει και τους εκ πεποιθήσεως ανυποψίαστους, στήνονται απέναντί μας –με ύφος παιγνιώδες και σαρκαστικό– οι αμίλητες κι απόκοσμες σκιές κάποιων «γραφικών» τύπων από την Belle Epoque μιας άλλης Αθήνας.
Μπροστά στην πιο αναγνωρίσιμη φυσιογνωμία της παραπολιτικής νεοελληνικής ιστορίας στεκόμαστε βουβοί κι αμήχανοι…
Ο ταπεινός τη καρδία Τηλέμαχος από το Αδραμύττι δεν καταδέχεται καν να μας κουνήσει το δάκτυλο. Ο δικαιωμένος Πρόεδρος των Κυανολεύκων δεν επιθυμεί να γευθεί το κρύο φαγητό της εκδίκησης… Τα τελευταία χρόνια, η παγιωμένη εκτράχυνση των πολιτικών ηθών μαζί με σειρά ειδεχθών πράξεων και παραλείψεων στη δημόσια σφαίρα, δεν μας αφήνουν περιθώρια απολογίας.
Είναι πλέον προφανές ότι οφείλουμε να επανεξετάσουμε το αν ο Νταλάκας ήταν όντως «ανισόρροπος», ή αν απλά «παρουσίαζε σωστά εν τη ουσία τα πράγματα με ανισόρροπον μορφήν»…
*Περιστέρι
