Κύριε διευθυντά
Κατά τη διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου της ∆ημοκρατίας, αλλά και κατά τις συνήθεις ονομαστικές ψηφοφορίες των βουλευτών, η δήλωση προτίμησης «παρών» εμφανίζει αυξητικές τάσεις. Η μορφή αυτή της ψήφου έχει, βεβαίως, έρεισμα στον Κανονισμό της Βουλής (άρθρο 72 παρ. 6), ενώ, παραλλήλως, κατά το άρθρο 60 παρ. 1 του Συντάγματος, οι βουλευτές έχουν απεριόριστο δικαίωμα γνώμης και ψήφου, κατά συνείδηση. Είναι κοινός τόπος ότι η επιλογή της δήλωσης «παρών» στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν είναι προσωπική επιλογή των βουλευτών, αλλά λειτουργεί στο πλαίσιο της κομματικής πειθαρχίας, υπηρετώντας, συγχρόνως, τον γνήσιο «κομματικό πατριωτισμό». Η τυχόν ασυμβατότητα του Κανονισμού της Βουλής προς το Σύνταγμα είναι αντικείμενο νομικού προβληματισμού.
Θα ήθελα να περιοριστώ στην ουσιαστική πλευρά του θέματος. Η δήλωση, υπό μορφήν ψήφου «παρών», είτε λειτουργεί στο πλαίσιο, κακώς, κατά τη γνώμη μου, νοούμενης κομματικής πειθαρχίας, είτε αποτελεί προσωπική επιλογή του βουλευτή δεν παύει να αποτελεί παθητική στάση, η οποία υποδηλώνει αποφυγή ανάληψης ευθύνης, συνιστά δειλία και, εν τέλει, αβουλία. Ανεξαρτήτως, αν τίθεται θέμα αντίθεσης προς το άρθρο 60 παρ. 1 του Συντάγματος υποδηλώνει, σε κάθε περίπτωση, έλλειμμα δημοκρατικής ευαισθησίας και ευθύνης, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κομματικό επίπεδο.
*Αντιπρόεδρος Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ε.τ.
