Kύριε διευθυντά
Η πρωτοβουλία του υπουργού Παιδείας να ενισχύσει τον ρόλο του διευθυντή των σχολικών μονάδων και την αυτονομία των τελευταίων είναι σημαντική. ∆εν είναι βέβαια πολύ σαφές τι σημαίνουν τα «ποσοστά σχολικής αυτονομίας» του ΟΟΣΑ και η «θέση» της Ελλάδας στη βαθμολογία. Οποιος έχει ζήσει την «αυτονομία» και την «εποπτεία» των σχολείων του εξωτερικού το καταλαβαίνει χωρίς να χρειάζονται πολλές αναλύσεις. Ομως από την όλη κίνηση στο υπουργείο Παιδείας φαίνεται να απουσιάζει η παραμικρή καινοτομία για τον διευθυντή, δηλαδή την επιλογή του και τη θητεία του. Στην Ελλάδα ζήσαμε την «προηγούμενη» κατάσταση του μόνιμου (σχεδόν ισόβιου) διευθυντή για τον οποίο η «διεύθυνση» ήταν η καταξίωση μιας σταδιοδρομίας πριν από την έξοδο από την εκπαίδευση. Σήμερα αυτό φθάσαμε να το νοσταλγούμε. Τα κόμματα και το πελατειακό κράτος της Μεταπολίτευσης καθιέρωσαν ένα ακόμη σχεδόν απροκάλυπτα κομματικό πόστο, αυτό του «∆ιευθυντή Σχολείου» με καθαρά ευνοιοκρατικά κομματικά κριτήρια. Που παραμερίζουν όλα τα άλλα και «στήνουν» στη διεύθυνση σχολείου ένα «έμπιστο κομματικά» πρόσωπο με θητεία περίπου ισόχρονη στο πόστο με το διάστημα που κυβερνά το κόμμα εξουσίας. Γι’ αυτό το σχήμα και την τυχόν αλλαγή του τίποτε δεν μάθαμε… Ούτε για τον τρόπο επιλογής, προσόντα, λογοδοσία και θητεία του διευθυντή που θα «αναβαθμισθεί» πλέον τώρα σύμφωνα με όσα διαβάζουμε. ∆υστυχώς τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών δεν παίρνουν θέση ή ακόμη και εάν πάρουν αυτή εύλογα θα θεωρηθεί είτε «αντιπολιτευτική» είτε «φιλοκυβερνητική». Επιβάλλεται να τοποθετηθούν εδώ οι πνευματικοί άνθρωποι της παιδαγωγικής επιστήμης και οι έμπειροι δάσκαλοι της παιδείας. Τα θέματα παιδείας είναι πολύ σοβαρά ώστε να αφήνονται αποκλειστικά στα χέρια της πολιτικής.
*Ομότιμος καθηγητής ΕΚΠ
