Κύριε διευθυντά
Με ευκαιρία το πρόσφατο δυστύχημα στο Νέο Ψυχικό, με άθελη πρωταγωνίστρια μία κυρία 88 ετών, και τη συζήτηση που αναπτύχθηκε, έχω να σημειώσω τα εξής σχετικά: ∆εν θα περιοριστώ να συμφωνήσω μόνο με τη γνώμη των ειδικών όπως του «προέδρου του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης» που «θεωρεί πιο επικίνδυνο τον νεαρό που πίνει, παίρνει τη μηχανή του και βγαίνει στον δρόμο, παρά έναν ηλικιωμένο που έχει σώας τας φρένας», ούτε είναι αρκετά τα συγχαρητήριά μου στη συνεργάτιδά σας κ. Γιούλη Επτακοίλη για το εξαιρετικό άρθρο της (φ. 7/2) που φέρνει λογικά επιχειρήματα υπέρ της οδήγησης των ηλικιωμένων που οδηγούν (και θα πρέπει να οδηγούν ακόμη και σε μεγάλη ηλικία).
Στη χώρα μας, λόγω ακριβώς της εξάπλωσης και της ευκολίας μετακίνησης που προσφέρει το αυτοκίνητο τα τελευταία 40-50 χρόνια, αναπτύχθηκε σε μεγάλη έκταση η οικοδόμηση αρκετά μακριά από τις πόλεις και τους οικισμούς σε ολόκληρη τη χώρα, λύνοντας το τεράστιο πρόβλημα της στέγασης μεταπολεμικά, έτσι ώστε αν από κάποια κρατική παρέμβαση θα πρέπει να τεθούν εμπόδια στην κυκλοφορία των ηλικιωμένων τότε θα πρέπει εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια ή να πωληθούν ή να εγκαταλειφθούν περιουσίες μιας ζωής. Αυτό πέραν του γεγονότος ότι οικόπεδα και περιουσίες που αποκτήθηκαν στην ησυχία της εξοχής για… «ένα σπίτι στα γεράματα» θα πρέπει να μην οικοδομηθούν ή να εγκαταλειφθούν δημιουργώντας τεράστια ζημία και στην ίδια την εθνική οικονομία, εκτός του σημαντικότατου περιορισμού της «οικοδομικής δραστηριότητας» που αποτελεί συνώνυμο στη χώρα μας με την «οικονομική δραστηριότητα». Και δύο τελευταία παραδείγματα: Στη Γερμανία (από όσο ξέρω) υπάρχουν ελάχιστοι περιορισμοί στα διπλώματα οδήγησης των ηλικιωμένων μέχρι τα βαθιά γεράματα. Αυτό δε στο πιο πολύπλοκο, τεράστιο και δαιδαλώδες οδικό δίκτυο όπου κυκλοφορούν ημερησίως όχι εκατοντάδες αλλά εκατοντάδες χιλιάδες φορές περισσότερα τροχοφόρα από όσα στη χώρα μας. Κάποιος δε Γερμανός εκπαιδευτής οδήγησης που του έκανα κάποτε μία σχετική ερώτηση για τις άδειες οδηγού που στην Ελλάδα είναι πολύπλοκες όσο αυξάνεται η ηλικία, μου απάντησε. «Κάθε κανονικός και ελάχιστα λογικός άνθρωπος, πολύ περισσότερο δε ένας ηλικιωμένος πρέπει καθημερινά όταν βγαίνει από το σπίτι του στον σημερινό κόσμο, να φροντίζει και να προσέχει πολύ την ασφάλειά του γιατί οι κίνδυνοι παντού και κάθε λεπτό είναι πάρα πολλοί. Αν χρειαζόταν (όπως στην Ελλάδα για τις συχνές άδειες οδηγού) οφθαλμιάτρους, παθολόγους, ψυχολόγους κ.λπ. εκτός αυτών που χρειάζεται για τις πολλές παθήσεις που τον επισκέπτονται συχνά στη μεγάλη ηλικία, θα έπρεπε να είχε καθημερινά από κοντά του έναν από όλους τους παραπάνω».
*Οικονομολόγος/Σύμβουλος επιχειρήσεων, Συνταξιούχος
