Κύριε διευθυντά
Το σενάριο αντιμετώπισης κρίσεων του πολιτικού μας συστήματος επαναλαμβάνεται με εκνευριστική συνέπεια. Κάθε φορά που συμβαίνει μια μείζων καταστροφή η μεν κυβερνώσα παράταξη στην οποία έτυχε η «στραβή» προσπαθεί να «διαχειριστεί επικοινωνιακά» τις ευθύνες της (άλλο όμως η υπερβολική ίσως προσπάθεια «επικοινωνιακής διαχείρισης» των γεγονότων και άλλο η «συγκάλυψη»), η δε αντιπολίτευση να εκμεταλλευθεί πολιτικά τα γεγονότα. Η τραγωδία στα Τέμπη ανέδειξε τη διακομματική πρακτική των αναξιοκρατικών και ρουσφετολογικών προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, τις επί δεκαετίες καθυστερήσεις στην εφαρμογή των συστημάτων ασφαλείας στα τρένα και βρήκε τρόπο να μας θυμίσει την επί δεκαπενταετία καθυστέρηση της εφαρμογής του συστήματος εισροών – εκροών για την ουσιαστική καταπολέμηση της νοθείας στα καύσιμα. Μια πιο σωστή προσέγγιση θα ήταν να εστιάσουμε όλοι μαζί (πολίτες και πολιτικοί) στην αλλαγή της διαχρονικά καθιερωμένης νοοτροπίας που περικλείεται στη φράση «αυτή είναι η Ελλάδα» του πρόσφατα εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού. Χωρίς αυτή τη μεθόδευση η επόμενη καταστροφή μπορεί απλώς να τύχει στους αντιπολιτευόμενους που τώρα φωνάζουν για το αίμα στα χέρια των πολιτικών που έχουν την ευθύνη της τρέχουσας διακυβέρνησης.
*Συνταξιούχος Παθολόγος
