Κύριε διευθυντά
Εις μνήμην Αλέκας Καραδήμου-Γερόλυμπου (1945-2025): «Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους, όταν δεν φθάνουν πια οι ζωντανοί που σου απομέναν», μου θυμίζει ο ποιητής.
Ναι, η μνήμη της Αλέκας, η καλοσυνάτη σκιά της, με στηρίζει, με ενδυναμώνει και με νουθετεί.
Πορευθήκαμε τον ίδιο δρόμο, παράλληλα, εκείνη αναδεικνύοντας τα πεπρωμένα της Θεσσαλονίκης, εγώ σπουδάζοντας την Αθήνα. Είχαμε έναν διάλογο σπάνιο, πολύτιμο, που ξεκινούσε από τα επιστημονικά για να φθάσει στα εσώψυχα.
Ανθρωπος με τάλαντο ερευνητικό, γενναιόδωρος, μειλίχιος, διδάχος χαρισματικός, η Αλέκα Καραδήμου-Γερόλυμπου ήταν και μένει παρούσα για όσους αξιώθηκαν τη φιλία της.
«Θνάσκειν μη λέγε τους αγαθούς»: Οι ενάρετοι δεν πεθαίνουν.
*Πολεοδόμος-αρχιτέκτων
