Κύριε διευθυντά
Ασχημα ξεκίνησε ο καινούργιος χρόνος με την αποκάλυψη στις 28/1/2025 της βαριάς κακοποίησης του τριάχρονου Αγγελου στο Ηράκλειο. Είδαμε μία θαρραλέα κοπέλα 17 ετών που τόλμησε να καταγγείλει το έγκλημα. Είδαμε αγχωμένους ρεπόρτερ καναλιών να περιγράφουν με ανταγωνιστική δραματικότητα τα γεγονότα. Είδαμε μαινόμενους πολίτες να διαρρηγνύουν εκ των υστέρων τα ιμάτιά τους και να απειλούν με λιντσάρισμα τα ανθρωποειδή τέρατα, ίσως σαν εξιλέωση για τη μέχρι τότε αδιαφορία και άγνοιά τους. Είδαμε από το νοσοκομείο αχρείαστες λεπτομερέστατες περιγραφές των ιατρικών εξετάσεων του χαροπαλεύοντος νηπίου. Είδαμε τα πρόσωπα των εγκληματιών (…τι είναι τελικά αυτά τα προσωπικά δεδομένα;). ∆εν είδαμε όμως κανέναν εκπρόσωπο των υπηρεσιών Κοινωνικής Πρόνοιας να αναλαμβάνει ένα μέρος ευθύνης ή να μας διαφωτίσει πώς συνέβαιναν όλα αυτά τα θαυμαστά κάτω από τη μύτη τους. Δεν είδαμε καμία αντίδραση ούτε από την ανάλογη υπηρεσία του δήμου. Δεν είδαμε κανένα δημοσιογράφο να εισβάλει με το μικρόφωνό του και σ’ αυτούς τους χώρους και να ρωτήσει ένα απλό γιατί. Ο αείμνηστος Χρήστος Γιανναράς έλεγε πάντα ότι βασικό κύτταρο της κοινωνίας μας πρέπει να είναι η ενορία. Κανένας όμως δεν πρόλαβε το κακό. Θα δούμε φοβάμαι μία δυσανάλογα χαλαρή ποινή στα ανθρωπόμορφα τέρατα. «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Αν πάλι ζητηθούν ευθύνες από τις καθ’ ύλην αρμόδιες υπηρεσίες, θα δούμε διαμαρτυρίες για έλλειψη ανθρωποδύναμης και το γνωστό αίτημα άμεσης πρόσληψης μόνιμου προσωπικού.
Οψόμεθα.
Αυτά μέχρι να προκύψει κάτι άλλο και τα ΜΜΕ μας ανοίξουν μία νέα κλειδαρότρυπα οπότε θα ξεχάσουμε και τον Αγγελο, όπως ξεχάσαμε και τη 12χρονη του Κολωνού και τόσα άλλα. Ετσι δεν κάνουμε πάντα;
*Συνταξιούχος μηχανικός, Καβάλα
