Κύριε διευθυντά
Λίγες ημέρες μετά τη φαντασμαγορική ορκωμοσία στην Ουάσιγκτον, λίγες σκέψεις σχετικά με τον πρωταγωνιστή της.
Γενικά, θα λέγαμε με θλίψη ότι η πορεία μέσα σε έναν απομαγευμένο κόσμο βρίσκει λύτρωση με μια εκστατική απόδραση στο μεγα-θέαμα. Και meta τι; Την επομένη της 20ής Ιανουαρίου, ο κόσμος μοιάζει πιο θαμπός και σκυθρωπός. ∆εν ξέρω, μπορεί να είναι η ιδέα μου, αλλά έχω την αίσθηση ότι κάθε πρόβλεψη αδυνατεί και η φαντασία, πτωχή και αναρμόδια, παραιτείται μέχρι νεωτέρας…
Στον πλανήτη Γη, το ένα «ημισφαίριο» καθηλωμένο στην αδράνεια, το άλλο βυθισμένο στη φτώχεια (το ίδιο κάνει) και η Αμερική στον αυτοθαυμασμό της, Make(s) America Great Again. Γενικά, όλοι επιφυλάσσονται ή αδυνατούν να αντιδράσουν. Μπορεί και να έχουν ήδη πεισθεί, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι. Ποιος ξέρει…
Μια παγωνιά σαν εκείνη της πρόσφατα ασπρισμένης Νέας Υόρκης έχει απλωθεί παντού, έστω και χωρίς χιόνι. Οι άπειρες αποχρώσεις του γκρίζου κυριαρχούν στον ορίζοντα. Τα φώτα στην ομίχλη δεν αρκούν ν’ ανοίξουν δρόμο. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που χειροκροτούν εκκωφαντικά, για να σκεπάσουν τη σιωπή, που εγκυμονεί τη σκέψη. Pro qui buono; Προς όφελος τίνων άραγε; Γνωστών-αγνώστων cyber-κυβερνώντων, και όχι μόνον.
Υπερπολυτελή καταφύγια ετοιμάζονται και διαφυγή στο ∆ιάστημα. Η Αμερική έχει ανάστημα. Παράλληλα, το άγαλμα της Ελευθερίας, οξειδωμένο από τα κύματα της αμφισβήτησης, αποσύρεται για συντήρηση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, λέει η σημειολογία. Για ποια ελευθερία θα μιλάμε σε λίγο;
Η ∆ικαιοσύνη ακυρώνεται. Για λίγο; Την αναπληρώνουν προκλητικά μονοπρόσωποι θεσμοί, ο πρώην και ο νυν πρόεδρος, σε αγαστή σύμπτωση.
Τι σύμπτωση! Το Χρηματιστήριο των Αξιών απαξιώνει τις αξίες του. Οι περισσότερες είναι για πέταμα, για υποτίμηση ή αναθεώρηση. Μεταξύ ειρηνοποιού και ολετήρα, αναζητείται κάποιος να σταθεροποιήσει το εκκρεμές.
Ο ζεν πρεμιέ (jeune premier στα γαλλικά) που φαντασιώνεται και ο jeune dernier που ξεφαντώνει, συγκρούονται στον καθρέφτη τους, προς το παρόν αναίμακτα. Το χάος διάχυτο. Ούτως ή άλλως, το χάος θεωρείται πιο γόνιμο και δημιουργικό από την τάξη. Και είναι. Ετσι, μπορεί να δημιουργηθεί και μία καινούργια γεωμετρία για την ανθρωπότητα, στα πλαίσια μιας τυχαιότητας ή μιας ενδεχομενικότητας. Ισως.
Εν αναμονή, λοιπόν, της νέας γεωμέτρησης, «απολαμβάνουμε» το γκροτέσκο και ο Θεός βοηθός… So help us God.
Η ανθρωπότητα έχει αφεθεί νωχελικά στην ηδονή του ταξιδιού. Αλλά το τρένο, ερήμην της, τρέχει κατ’ ευθείαν προς τον νέο Μεσαίωνα, που τον ζούμε ήδη, χωρίς να μπορούμε –ακριβώς επειδή τον ζούμε– και να τον φανταστούμε. Ο κόσμος έχει κόψει εισιτήριο με αυτό, λένε εκείνοι που σκέπτονται μακροπρόθεσμα.
«Η Αμερική αναμφίβολα συνεχίζει να πραγματοποιεί το μεγαλύτερο σόου στον πλανήτη. Μπορεί να είναι βάρβαρη, αδιάφορη, περιφρονητική και ανηλεής, αλλά είναι επίσης πολύ έξυπνη. Σαν καλός έμπορος, ενδιαφέρεται για το δικό της συμφέρον και το πιο ευπώλητο αγαθό της είναι ο αυτοθαυμασμός της. Είναι νικήτρια», έγραφε ο Χάρολντ Πίντερ. Γι’ αυτό ζητείται από τον αμερικανικό λαό να εμπιστευτεί τον πρόεδρό του και τις πράξεις που αυτός πρόκειται να αναλάβει για λογαριασμό του.
Εννοείται ότι γνωρίζοντας καλά πως ο χρόνος είναι χρήμα, ήδη έχει αναλάβει δράση.
ΥΓ. 1.: «Για να χαρακτηριστεί κάτι γκροτέσκο, πρέπει να προσφέρει τρία είδη αντιδράσεων: το γέλιο, την απέχθεια και τον τρόμο» (Geoffrey Harpham: Για τις βασικές αρχές του Γκροτέσκο).
ΥΓ. 2.: Συμπτωματικά, την ημέρα της ορκωμοσίας (20 Ιανουαρίου), η άλλη Αμερική τιμούσε τη μνήμη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. «Ορισμένες συμπτώσεις πρέπει να ντρέπονται» (Οδυσσέας Ελύτης).
