Κύριε διευθυντά
Ολη η Ελλάδα έκλαψε πρόσφατα για την απώλεια του Μίμη Δομάζου αλλά και για μια αγνή και όμορφη εποχή που έφυγε για πάντα! Την 24η Μαρτίου 1971 έπαιζε ο Παναθηναϊκός με την Εβερτον στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και προκρίθηκε στην επόμενη φάση με τον Ερυθρό Αστέρα πριν φτάσει στον τελικό με τον Αγιαξ στο Γουέμπλεϊ. Εκείνη τη μέρα ήμουν δέκα χρονών, μαθητής δημοτικού και κατέθετε όλη η Πάτρα στεφάνια για την 25η Μαρτίου 1821 στο άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού στα Ψηλαλώνια. Λόγω και της χούντας υπήρχε τεράστια προσέλευση μαθητών δημοτικών και γυμνασίων ντυμένων τσολιάδων και «Αμαλιών» και πλήθος στρατού και αστυνομίας. Αν η πλατεία είχε 2.000 μαθητές, οι 1.000 κρατούσαν τα τρανζιστοράκια της εποχής στο χέρι και άκουγαν τον αγώνα με τον ∆ομάζο αρχηγό και με τη νικηφόρα στο τέλος κατάληξη! Είναι μια μνήμη ανεξίτηλη που ήρθε στη μνήμη μου, αλλά και ανθρώπινη μιας άλλης εποχής.
Τέλος αναφέρω αυτό που ρώτησαν σε μια συνέντευξη τον Μίμη Δομάζο μάλλον κάπου μετά το 2000, γιατί δεν βγαίνουν ηγέτες σήμερα και αυτός απάντησε «για πολλούς λόγους, ο κυριότερος όμως είναι γιατί πέθαναν οι αλάνες. Δεν υπάρχουν αλάνες να παίξουν τα παιδιά». Το μεγάλο έχει να κάνει με τη μυρωδιά της ζωής!
Το μεγάλο και ο μέγιστος! Αιωνία του η μνήμη!
*Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, MSc King’s College London
