Κύριε διευθυντά
Εκεί κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1970 βρέθηκα για λίγες μέρες στο Αμστερνταμ της Ολλανδίας. Ο κατά τα λοιπά ψυχρός ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου που κατέλυσα, μου ζήτησε να καταγράψει το διαβατήριό μου. Οταν είδε ότι ήταν ελληνικό, τα μάτια του άστραψαν, μου φώναξε αμέσως Mimis Domazos… Mimis Domazos και μου έδωσε το χέρι του για μια θερμή χειραψία και το καλύτερο δωμάτιο του ξενοδοχείου για να με τιμήσει, όπως μου είπε!
Μερικά χρόνια νωρίτερα (2/6/1971) στο Γουέμπλεϊ o Παναθηναϊκός με τον «στρατηγό» Μίμη Δομάζο είχε ηττηθεί με 0-2 από τον Αγιαξ του φτερωτού; Γιόχαν Κρόιφ. Ομολογώ ότι τη στιγμή εκείνη πέταξα στα σύννεφα από υπερηφάνεια τόσο γιατί ήμουν Ελληνας όσο και γιατί ήμουν (και ακόμα είμαι) Παναθηναϊκός!
ΥΓ.: Ωστόσο αναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσε, άραγε, ο ρεσεψιονίστ, αν του έλεγα πως ήμουν απόγονος του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη…
