Κύριε διευθυντά
Δεν θα ήμουν πάνω από 8-10 χρόνων όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 αφού έχυνε λίγο από το φλιτζανάκι του καφέ στο πιατάκι (από τότε εθίστηκα στον πρωινό καφέ) καθόμασταν δίπλα δίπλα, εκείνη στην κουνιστή πολυθρόνα κι εγώ στο σκαμνάκι και διαβάζαμε το «κύριο άρθρο» της «Καθημερινής» (άλλος εθισμός). Και στη συνέχεια έπρεπε να της το πω με δικά μου λόγια.
Μεγαλώνοντας ο πατέρας μου, φανατικός κι αυτός αναγνώστης της «Καθημερινής» (θυμάμαι πόσο του έλειπε στα χρόνια της χούντας) θεωρούσε σωστό να διαβάζω και τον Τύπο άλλων πολιτικών πεποιθήσεων, ώστε να μπορώ να κάνω συγκρίσεις και να βγάζω τα δικά μου προσωπικά αποτελέσματα.
Εξακολούθησα να κατεβαίνω πρωί πρωί στο περίπτερο ν’ αγοράσω την «Καθημερινή» και μετά τα «κοινωνικά», να διαβάζω ό,τι πρόφταινα μέχρι να φύγω για τη δουλειά. Η συνέχεια το βράδυ.
Οταν στα εβδομήντα μετακόμισα σε σπίτι που δεν είχε κοντά περίπτερο, ο άντρας μου μού έκανε στα γενέθλιά μου το καλύτερο δώρο. Μια συνδρομή στην «Καθημερινή». Και την ανανεώνει κάθε χρόνο. Από τότε δέκα χρόνια τώρα, συνταξιούχος πια, χώνομαι στην πολυθρόνα μου και την ξεκοκαλίζω. Και δυστυχώς για εσάς δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρω κάποια άρθρα που να με ιντριγκάρουν. Και πιάνω το μολύβι και γράφω άλλη μια επιστολή. Να προσθέσω λοιπόν κι εγώ στην επιστολή «Σ’ ευχαριστώ» της κυρίας Κατερίνας Αγραφιώτη άλλο ένα «ευχαριστώ» στην «Καθημερινή» που με βοηθάει να είμαι ακόμη ζωντανή και δημιουργική.
ΥΓ.: Αλλωστε, από ό,τι έχω παρατηρήσει, οι περισσότεροι επιστολογράφοι νεαρούδια είμαστε, συνταξιούχοι, ομότιμοι, τέως, επίτιμοι…
Επιτέλους έχουμε χρόνο για να γράψουμε. Ευχαριστούμε «Καθημερινή» που μας δίνεις τον λόγο.
