Κύριε διευθυντά
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον την επιστολή του Καπτ. Παναγιώτη Ν. Τσάκου στο φύλλο της «Κ» της 15/1/2025. Μία επιστολή που δείχνει το ενδιαφέρον, την αγάπη και την ευγνωμοσύνη του γράφοντος, «αεί ναύτου», για τον Ελληνα ναυτικό.
Επ’ ευκαιρία θα ήθελα να αναφέρω μία προσωπική εμπειρία, πριν από αρκετά χρόνια, και να την μοιρασθώ με τους αγαπητούς αναγνώστες της «Κ».
Την ημέρα του Τιμίου Σταυρού βρισκόμαστε, με τη σύζυγό μου, στη Χίο. Μετά τη Θεία Λειτουργία στα Καρδάμυλα και το κέρασμα στο «Αρχονταρίκι» του Ι. Ναού, ο τότε Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, αείμνηστος Διονύσιος Μπαϊρακτάρης, γνωστός μου από το Πολεμικό Ναυτικό (πριν εκλεγεί μητροπολίτης ήταν αρχιμανδρίτης του Π.Ν.), μας πρότεινε να τον ακολουθήσουμε σε γεύμα, που θα παρέθετε στο σπίτι του ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος.
Το ζεύγος Τσάκου μας υποδέχθηκε εγκάρδια και αφού γευθήκαμε νοστιμότατα νηστίσιμα εδέσματα, σ’ ένα απέριττο τραπέζι στον κήπο, ο καλλίφωνος μητροπολίτης με κάποιους άλλους ιερείς και ψάλτες άρχισαν να ψάλλουν. Τότε ο καπετάν Παναγιώτης πήρε ένα ραδιοτηλέφωνο και άρχισε να επικοινωνεί με καπετάνιους πλοίων του, που ευρίσκοντο εν πλω, και αφού τους ηύχετο χρόνια πολλά για την ημέρα, τους άφηνε να ακούν τους ύμνους.
Ενα παράξενο συναίσθημα μας κατέλαβε. Ο πλοιοκτήτης να επικοινωνεί με τους καπετάνιους του στα πέλαγα όχι για να τους δώσει εντολές οικονομικού ή ναυτιλιακού περιεχομένου, αλλά για να ευχηθεί, σ’ αυτούς και στα πληρώματα, για τη γιορτή της ημέρας, να τους μεταδώσει τις ωραιότατες ψαλμωδίες, που απολαμβάναμε οι συνδαιτυμόνες και να τους θυμίσει για λίγα λεπτά την πατρίδα.
Αυτός είναι ο «καπετάνιος του καλού και της πατρίδας», όπως τον έχουν αποκαλέσει. Ενας Ελληνας με «Ε», που στην καρδιά του έχει την πατρίδα, την οικογένεια, τη θρησκεία, την αγάπη και το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό του, τον ναυτικό και τη θάλασσα.
Η Παναγιά και ο Αη Νικόλας να τον έχουν καλά και να τον ευλογούν.
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
