Κύριε διευθυντά
Οσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο «Υπάρχω – Στέλιος Καζαντζίδης» του Βασίλη Βασιλικού (εκδ. Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 2000) και βλέπουν σήμερα στον κινηματογράφο την ταινία «Υπάρχω» για τον Στέλιο Καζαντζίδη, προβληματίζονται για το εξής: Στο βιβλίο αυτό (σελ. 14, 15, 16) ο Καζαντζίδης εξομολογείται στον Βασιλικό ότι τον πατέρα του, κατά την κατοχή από τους Γερμανούς, όταν ζούσαν στο χωριό Μουριές του Κιλκίς, τον σαπίσανε στο ξύλο και παραλίγο να τον σκοτώσουν οι Γερμανοτσολιάδες, επειδή τον θεώρησαν συνυπεύθυνο, σαν πρόεδρο της ΕΤΑ (Εθνικής Τροφοδότησης Ανταρτών) που ήταν, για τον μαρτυρικό και φρικτό θάνατο από τους αντάρτες τριών νέων, παιδιών Γερμανοτσολιάδων, τα οποία βέβαια παιδιά είχαν κάνει και αυτά φρικτές και ανήκουστες πράξεις σε οικογένειες ανταρτών και μη…
Στην ταινία «Υπάρχω» βλέπουμε τη σκηνή του βάρβαρου και άνανδρου ξυλοδαρμού του πατέρα Καζαντζίδη από ένοπλους Γερμανοτσολιάδες, αλλά δεν μαθαίνουμε για ποιο λόγο τον κακοποιούν;
Η εντύπωση που αποκομίζει ο θεατής, είναι ότι τον κακοποιούν μόνο και μόνο επειδή είναι κομμουνιστής, επειδή είναι διαφορετικός!
Διερωτάται κανείς: Αυτή η μονόπλευρη –μέχρι καταχρήσεως– αντίληψη υπεράσπισης και προβολής –μέχρι αγιοποιήσεως– του διαφορετικού, διαφέρει σε κάτι από το Woke π.χ. του νεοφεμινισμού ή των ομοφυλόφιλων; Δεν είναι και αυτό ένα Woke του κομμουνισμού;
Με την παραπάνω οπτική, η συγκεκριμένη ταινία δεν είναι μόνο μια… νίκη του… Καζαντζιδισμού (όπως αποφαίνονται μερικοί) προς το Woke, αλλά είναι συγχρόνως και μια δοξολογία της Woke κουλτούρας…
ΥΓ.: προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, μιλάμε για την ταινία που είδαμε κι όχι για τη θεϊκή φωνή του Καζαντζίδη…
*Κτηνίατρος, Καστοριά
