Κύριε διευθυντά
Αισθάνομαι την ανάγκη με την επιστολή μου αυτή στα φιλόξενα Γράμματα των Αναγνωστών να τιμήσω την άγνωστη στο ευρύτερο κοινό φίλη μας Ελλη, που έφυγε από τη ζωή πρόσφατα. Αρχηγός της «παλιοπαρέας» μας!
Μιας «παλιοπαρέας» πρωτοετών φοιτητών στο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Μια παρέα ιδεολόγων και ονειροπόλων με απόψεις και καβγαδάκια, με όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον, πιο δίκαιο και πιο φωτεινό. Στη συνέχεια, η χαρισματική συμφοιτήτριά μας υπηρέτησε σε σημαντικές δημόσιες θέσεις. Αγωνίστηκε για τον σεβασμό στη μητρότητα, στο παιδί, στους αδύναμους. ∆εν διεκδίκησε ποτέ αναγνώριση ή προβολή του έργου της.
Κάποια βράδια, παρακολουθώντας τα διάφορα πάνελ, που συχνά προβάλλονται στην τηλεόραση, με τους λαλίστατους συμμετέχοντες που εκφράζουν έναν στομφώδη και αυτοαναφορικό δημόσιο λόγο, θυμάμαι τη φίλη μου Ελλη Γεωργανά Συρμοπούλου, φιλόλογο, στέλεχος της Ενωσης Γυναικών Ελλάδας το 1976 και αιρετή τοπικής αυτοδιοίκησης στον Δήμο Χαλανδρίου.
