Kύριε διευθυντά
Βλέποντας τις προάλλες μέσω Ιντερνετ τη νεκρώσιμη ακολουθία του Κώστα Σημίτη στη Mητρόπολη Αθηνών αγανάκτησα, κατά κάποιον τρόπο, με τις συχνές διακοπές της εν εξελίξει τελετής, προκειμένου να ακουστούν παιδαριώδη και άκαιρα σχόλια δημοσιογράφων.
Οπως ξέρουμε, η νεκρώσιμη ακολουθία είναι ένα από τα υψηλότερα επιτεύγματα της εκκλησιαστικής υμνογραφίας, γραμμένη στα ελληνικά από τον Ιωάννη Δαμασκηνό τον 8ο αιώνα, στην ταλαίπωρη Συρία.
Εξάλλου στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών υπηρετούν καλλικέλαδοι σεβάσμιοι παπάδες και μουσικολογιώτατοι ιεροψάλτες με γερές κουστωδίες, οι οποίοι εκτός από το ενστικτώδες (υπό τας περιστάσεις) θρησκευτικό συναίσθημα, απογειώνουν και την καλλιτεχνική εμπειρία των ύμνων.
Μια πρόχειρη αναζήτηση στο Google έδειξε διάφορες μεταφράσεις της νεκρώσιμης ακολουθίας στα νέα ελληνικά, συμπεριλαμβανομένης αυτής του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου, οι οποίες όμως δεν έχουν ανάλογη προσωδία ούτε μπορεί να αποδοθούν ψαλτικώς.
Ο πιστός νιώθει την εκκλησιαστική γλώσσα με την καρδιά του, ακόμα κι αν δεν την καταλαβαίνει με το κεφάλι του (φτάνει να μη γίνονται διακοπές)…
*Τορόντο
